Categorías
Uncategorized

O brillo da Terra na Lúa sobre Sicilia

Crédito da imaxe e Copyright: Dario Giannobile

Explicación: por que podemos ver toda a cara da Lúa? Cando a Lúa está en fase crecente só unha parte dela está iluminada directamente polo Sol. A resposta é o brillo da Terra, tamén coñecido como o brillo de da Vinci. A razón é que o resto da cara da Lúa que mira cara a Terra está lixeiramente iluminada pola luz do Sol que se reflexa dende a Terra. Xa que a Terra aparece case chea vista dende a Lúa, cando a Lúa está nesta fase lixeiramente crecente, e polo tanto o brillo da Terra está cerca do seu máximo. Nesta imaxe combínanse imaxes en HDR tomadas sucesivamente a comezos de mes, nelas a Lúa crecente é capturada pasando ao carón do planeta Venus, o punto máis brillante preto do centro da imaxe. Xusto sobre Venus está a estrela Dschubba (catalogada como Delta do Escorpión), mentres que a estrela vermella á esquerda é Antares. Este espectáculo celeste é visible a través dunha cuberta de nubes. En primeiro plano están as luces de Palazzolo Acreide, unha cidade de raíces históricas en Sicilia, Italia.

Categorías
Uncategorized

A Lente Gravitacional da Cruz de Einstein

Créditos da imaxe e LicenciaJ. Rhoads (Arizona State U.) et al., WIYNAURANOIRLabNSF

Explicación: A meirande parte das galaxias teñen un núcleo único, ten esta galaxia catro? A estraña resposta leva aos astrónomos a concluir que o núcleo da galaxia circundante nin siquera é visible nesta imaxe. O trevo central é máis ben a luz emitida por un quasar de fondo. O campo gravitacional da galaxia visible en primeiro plano rompe a luz deste distante quasar en catro imaxes diferentes. O quásar debe estar correctamenet aliñado detrás do centro da masiva galaxia para que un espexismo coma este sexa evidente. O efecto xeral é coñecido coma Cruz de Einstein. Aínda máis estraño, as imaxes da Cruz de Einstein varían en bbrillo relativo, realzado ocasionalmente polo efecto de microlente gravitacional de estrelas específicas na galaxia en primeiro plano.

Categorías
Uncategorized

A Lúa Lisa / A Moona Lisa

Créditos da imaxe e Copyright: Gianni Sarcone e Marcella Giulia Pace

Explicación: Só as cores naturais da Lúa nos ceos do planeta Terra aparecen nesta creativa presentación visual. Arranxados coma pixels na imaxe enmarcada, os discos lunares fotografáronse en diferentes momentos. Os seus diferentes matices débense en última instancia á luz solar afectada polos cambios nas condicións atmosféricas e ó aliñamento da Lúa, a Terra e o Sol. Aquí, os discos lunares máis escuros son as cores do brillo da Terra. A descripción do brillo da Terra, en termos da luz solar reflexada polos océanos da terra iluminando a superficie escura da Lúa, escribiuna Leonardo da Vinci fai máis de 500 anos. Pero alónxate máis do teu monitor ou simplemente cambias a tú mirada ás versións máis pequenas da imaxe. Poderás ver tamén unha das máis famosas obras de arte de da Vinci.

Categorías
Uncategorized

NGC 7822: Remuíño nos ceos do Sur

Créditos da imaxe e Copyright: Mike Selby

Explicación: A uns 70 millóns de anos luz de distancia, a fermosa galaxia espiral NGC 289 é mais grande que a nosa propia Vía Láctea. Vista case de de fronte, o seu brillante núcleo e o colorido disco central dan paso a uns febles e azulados brazos espiráis. Os extensos brazos exténdense maís de 100 mil anos luz dende o centro da galaxia. Na parte inferior dereita neste nítido retrato telescópico da galaxia o brazo espiral principal semella atopar unha pequena e difusa galaxia compañeira elíptica que interactúa coa enorme NGC 289. Por suposto, as estrelas picudas están no primeiro plano da escea. Atópanse dentro da Vía Láctea cara a constelación do sur do Escultor.

Categorías
Uncategorized

NGC 7293: a Nebulosa da Hélice

Crédito da imaxe e Copyright:Ignacio Diaz Bobillo

Explicación: a tan só uns 700 anos luz da Terra cara a constelación de Acuario, unha estrela coma o Sol está morrendo. Nos derradeiros milleiros de anos produciu a Nebulosa da Hélice (NGC 7293), un exemplo próximo e ben estudado dunha nebulosa planetaria típica desta fase final da evolución estelar. Un total de 90 horas de exposición foron empregadas para crear esta vista da nebulosa. Combinando datos de imaxes de banda estreita das liñas de emisión dos átomos de hidróxeno en vermello e osíxeno en tons verdes e azuis, a imaxe amosa unha cantidade moi destacada de detalles da brillante rexión interna da Hélice duns 3 anos luz de tamaño. O punto branco no centro da hélice é a quente estrela central da nebulosa planetaria. Unha simple ollada da Hélice achega a súa complexa xeometría.