Categorías
Uncategorized

Neptuno crecente e Tritón

Créditos da imaxe: NASAVoyager 2

Explicación: Desprazándose silandeiro a través do Sistema Solar exterior, a cámara da sonda espacial Voyager 2 capturou a Neptuno e a Tritón xuntos en fase crecente. A elegante imaxe do planeta xigante gaseoso e a súa nubrada lúa tomouse dende detrás xusto despois da súa aproximación máis cercana en 1989. Non podería ser feita dende a Terra posto que Neptuno nunca amosa a fase crecente á Terra cara o Sol. O inusual punto de vista tamén priva a Neptuno do seu familiar tono azul, xa que a luz solar vista dende aquí dispérsase cara adiante e polo tanto averméllase coma na posta de SolNeptuno é máis pequeno pero máis masivo que Urano, ten verios aneis escuros e emite máis luz da que recibe dende o Sol.

Categorías
Uncategorized

O límite do espazo

Créditos da imaxe & CopyrightRalf Rohner

Explicación: Onde comeza o espazo? Para propósitos de vos espaciais alguén podería dicir que na liña Karman, actualmente definida coma unha altitude de 100 quilómetros (60 millas). Outros ubicarían unha liña a 80 quilómetros (50 millas) sobre o nivel medio do mar da Terra. Pero non existe un límite físico nítido que marque o fin da atmósfera e o comezo do espazo. De feito, a liña Karman en sí mesma está preto da transición entra a parte alta da mesosfera e a baixa da termosfera. A brillante noite ou nubes noctilucentes son aparicións de verán en altas latitudes formadas a altitudes preto da parte superior da mesosfera, a uns 80 quilómetros ou máis, tamén coñecidas coma nubes mesosféricas polares. As banda de auroras boreais (e austrais) orixinadas por partículas enerxéticas qu excitan átomos na termosfera poden exterderse dende os 80 quilómetros ata máis de 600 quilómetros de altitude. Realizadas dende a cabina mentras se voaba a unha altitude de 10 quilómetros (33.000 pes)Taken from a cockpit while flying at an altitude of 10 kilometers (33,000 feet) no reino da da aeronáutica estratosférica, esta instantánea captura tanto as nubes noctilucentes como a aurora boreal baixo un ceo estrelado, mirando cara o horizonte do planeta Terra e o límite do espazo.

Categorías
Uncategorized

Elefante, morcego e lura

Créditos da imaxe e CopyrightPatrick Hsieh

Explicación: As nebulosas de emisión IC 1396 e Sh2-129 mesturan gas interestelar brillante e nubes de pó escuras neste campo de visión de 10 grados cara a constelación septentrional de Cefeo o Rey. Enerxizada pola súa estrela central azulada IC 1396 (esquerda) ten centos de anos luz de diámetro e atópase a uns 3.000 anos luz de distancia. As intrigantes formas escuras da nebulosa popularmente coñecidas coma a Trompa do Elefante están abaixo e á dereita do centro. Con decenas de anos luz de lonxitude, contén a materia prima para a formación de estrelas e sábese que oculta protoestrelas no seu interior. Localizada a unha distancia similar do planeta Terra, os brillantes nós e as crestas de emisión de Sh2-129 na dereita suxiren o seu nome popular, a Nebulosa do Morcego Voador. No interior do Morcego Voador, a inclusión máis recente a este zoolóxico real cósmico é a feble emisión azulada dende Ou4, a nebulosa da Lura Xigante.

Categorías
Uncategorized

NGC 7814: Pequeno Sombreiro con supernova

Crédito da imaxe e CopyrightCHART32 Team

Explicación: apunta o teu telescopio cara a constelación de Pegaso e poderás atopar esta extensión das estrelas da Vía Láctea e outras galaxias distantes. NGC 7814 aparece no centro deste bonito campo de visión que case abrangue o tamaño dunha Lúa chea. NGC 7814 é coñecida ás veces como o Pequeno Sombreiro polo seu parecido á famosa Galaxia do Sombreiro, M104. Ambas galaxias, a do Sombreiro e o Pequeno Sombreiro son galaxias espirais vistas de lado e as dúas teñen grandes halos e bulbos centrais perfilados por un fino disco con liñas de po máis delgadas. De feito, NGC 7814 atópase a uns 40 millóns de anos luz e abrangue uns 60 000 anos luz de tamaño. Deste xeito, realmente o Pequeno Sombreiro tería o mesmo tamaño físico que a máis coñecida Galaxia do Sombreiro, e simplemente semella máis feble e pequena por estar a unha maior distancia. Nesta imaxe de telescopio do 17 de xullo, NGC 7814 conta cunha supernova recentemente descuberta, resaltando na imaxe á esquerda do núcleo da galaxia. Clasificada como SN 2021rhu, a explosión estelar identificouse como unha supernova de tipo Ia, o cal resulta útil para calibrar a escaleira de distancias do Universo.

Categorías
Uncategorized

Cores: nebulosa fronte ás estrelas

Crédito da imaxe: Robert Vanderbei (Princeton U.)

Explicación: como sería se puideras ver todas as cores do anel por separado? E as estrelas derredor? Hai tecnoloxía para facelo. A imaxe amosa a Nebulosa do Anel (M57) e as estrelas cercanas a través de dita tecnoloxía, neste caso, unha rede de difracción prismática. A Nebulosa do Anel só é visible unhas poucas veces por que emite luz principalmente nunhas poucas cores. As dúas cores máis brillantes emitidas son o vermello (hidróxeno) e azul (osíxeno), que aparecen case solapándose á esquerda do centro da imaxe. A imaxe xusto á dereita do centro é a combinación de cores normalmente vista. A estrelas, pola contra, emiten case toda a súa luz en cores de todo o espectro visible. Estas cores, combinadas, forman un trazo continuo, por iso as estrelas aparecen acompañadas dunha barra multicor. Dividir a luz dos obxectos en cores é científicamente moi útil por que pode revelar os elementos que compoñen ese obxecto, canto de rápido se move e a que distancia están.