Categorías
Uncategorized

NGC 1316: despois de que as galaxias colisionen

Crédito da imaxe e Copyright: Captura: Greg TurgeonProcesado: Kiko Fairbairn

Explicación: as astrónomas convértense en detectives cando intentan comprender o que causa vistas tan sorprendentes como NGC 1316. As investigacións apuntan a que NGC 1316 é unha xigantesca galaxia elíptica que comezou a devorar fai uns 100 millóns de anos á súa galaxia espiral compañeira, NGC 1317, xusto arriba á dereita. As probas que soportan esta teoría inclúen as escuras liñas de po que caracterizan a esta galaxia espiral, os febres remuíños e as capas de estrelas e gas visible nesta imaxe de gran profundidade e amplitude. Unha cousa que permanece sen explicación é o pequeno tamaño dos cúmulos estelares globulares, vistos nesta imaxe como febles puntos. A maioría das galaxias elípticas teñen máis cúmulos globulares e máis brillantes que os de NGC 1316. Pero os cúmulos observados son demasiado antigos para teren sido creados pola recente colisión. Unha hipótese é que estes cúmulos sobreviviron dunha galaxia anterior asimilada por NGC 1316. Outro atributo sorprendente de NGC 1316, tamén coñecida como Fornax A, son os seus xigantescos lóbulos de gas que brillan con forza en ondas de radio.

Categorías
Uncategorized

Sorriso gravitacional

Crédito da imaxe: X-ray – NASA / CXC / J. Irwin et al. ; Óptico – NASA/STScI

Explicación: a teoría xeral da relatividade de Albert Einstein publicada fai más de 100 anos predicía o fenómeno de lente gravitacional. E é isto o que lle confire a estas galaxias distantes o seu aspecto tan extravagante, visto a través do espello de raios X e imaxe óptica dos telescopios espaciais Chandra e Hubble. Alcumada como o grupo de galaxias do Gato de Cheshire, as dúas grandes galaxias elípticas están encadradas por arcos. Estes arcos son imaxes ópticas da distantes galaxias de fondo ampliadas polo efecto lente da distribución total de masa do grupo de galaxias en primeiro plano. Por suposto, a masa gravitacional está dominada pola materia escura. As dúas grandes galaxias elípticas que forman os “ollos” representan os membros máis brillantes do seu propio grupo de galaxias que se están a fusionar. A súa velocidade relativa é de 1 350 quilómetros por segundo o que quece o gas ata millóns de graos producindo os raios X que amosados aquí en tons púrpuras. Tes curiosidade polos grupos de galaxias fusionándose? O sorriso do grupo de Gato de Cheshire está na constelación da Osa Maior a uns 4 600 miles de millóns de anos luz.

Categorías
Uncategorized

NGC 6334: A nebulosa Pata de Gato

Crédito da imaxe e Copyright: Stefan Steve Bemmerl e Team Wolfatorium (Hakos/Namibia)

Explicación: as nebulosas son famosas por identificarse con formas coñecidas así coma os gatos son coñecidos por meterse en problemas. Pero aínda non se coñece un gato que puidera ter creado a enorme nebulosa da Pata de Gato visible cara a constelación do Escorpión. A uns 5 500 anos luz de distancia, a Pata de gato é unha nebulosa de emisión cun color vermello que se orixina na abundancia de átomos de hidróxeno ionizado. Tamén coñecida como a nebulosa Garra de Oso e catalogada como NGC 6334, aquí, naceron estrelas dez veces máis masivas co Sol só nos últimos millóns de anos pasados. Amósase aquí unha vista profunda da nebulosa Pata de Gato en luz visible emitida polo hidróxeno, osíxeno e xofre.

Categorías
Uncategorized

NGC 3521: unha galaxia nunha burbulla

Crédito da imaxe e Copyright: Mark Hanson e Mike Selby

Explicación: a fascinante galaxia espiral NGC 3521 atópase a tan só 35 millóns de anos luz cara a constelación de Leo. Relativamente brillante no ceo da Terra, NGC 3521 é facilmente visible con pequenos telescopios pero frecuentemente esquecida polos fotógrafos amadores en favor de outras galaxias espirais de Leo como M66 e M65. Pero é difícil pasar por alto este retrato cósmico cheo de cor. Abranguendo uns 50 000 anos luz, a galaxia caracterízase polos seus irregulares brazos espirais enlazados en po, rosadas rexións de formación estelar e cúmulos de estrelas mozas azuis. Nesta imaxe profunda tamén atopamos a NGC 3521 embebida nas febles cunchas xigantes con forma de burbulla. Estas cunchas son probablemente refugallos capturados polas forzas de marea, correntes de galaxias arrincadas de galaxias satélites que se fusionaron no seu día con NGC 3521 nun pasado distante.

Categorías
Uncategorized

Planetas sobre unha pirámide exipcia

Crédito da imaxe e Copyright: Osama Fatehi

Explicación: o desfile de planetas da mañá continua. Visible en todo o mundo, os planetas Xúpiter, Venus, Marte e Saturno están aliñados no ceo xusto antes do amencer dende mediados de Abril. Na imaxe amosada realizada o mes pasado, os planetas fotos capturados enriba da Pirámide de Zoser, lugar patrimonio da humanidade pola UNESCO. Localizada na necrópole de Saqqara en Exipto, a pirámide construíuse no século 27 antes de Cristo e trátase dunha das pirámides máis antigas que se coñecen. A composición das dúas imaxes inclúe unha imaxe de primeiro plano feita durante a hora azul da tarde, e unha imaxe de fondo realizada dende o mesmo lugar á mañá seguinte. O aliñamento planetario da mañá vai cambiando pouco a pouco. Cara o final do mes, os planetas Xúpiter e Venus intercambiarán as súas posicións mentres que a finais deste mes Xúpiter e Marte cambiarán intercambiaranas despois de pasar a tan só un grao un do outro. Por suposto, este aliñamento planetario tan pintoresco é mera coincidencia, xa que todos estes mundos orbitan o Sol como o fixeron durante miles de millóns de anos, moito antes de que a antiga Pirámide de Zoser se construíra.