Categorías
Uncategorized

O val de Orión

Créditos da visualización: NASAESA, F. Summers, G. Bacon,
Z. Levay, J. DePasquale, L. Frattare, M. Robberto, M. Gennaro (STScI) and R. Hurt (Caltech/IPAC)

Explicación: Esta emocionante e pouco familiar vista da Nebulosa de Orión é una visualización baseada en  datos astronómicos e técnicas de renderización de películas. De preto coa famosa gardería estelar normalmente vista dende 1.500 anos luz de distancia, as imaxes dixitalmente modeladas transitan dende a representación da luz visible baseada en datos do Hubble na esquerda aos datos infravermellos do Telescopio Espacial Spitzer na dereita. A perspectiva no centro semella un val dun ano luz de anchura, na parede da xigante nube molecular da rexión. O val de Orión finaliza nunha cavidade tallada polos ventos de enerxía e da radiación das masivas estrelas centrais do cúmulo de estrelas Trapecio. A imaxe única é parte dun vídeo tridimensional de múltiples lonxitudes de onda que permite ao espectador experimentar un voo inmersivo de tres minutos a través da Gran Nebulosa de Orión.

Categorías
Uncategorized

Galaxias cuncha en Piscis

Créditos da imaxe & Copyright: Martin Pugh

Explicación: Esta paisaxe celeste intergaláctica destaca un peculiar sistema de galaxias catalogado coma Arp 227 a uns 100 millóns anos luz de distancia. Navegando dentro dos confíns da constelación de Piscis, Arp 227 consiste nas dúas galaxias prominentes á dereita do centro. a curiosa galaxia cuncha NGC 474 e a súa veciña zul con brazos en espiral NGC 470. Os febles e anchos arcos ou cunchas de NGC 474 puideron formarse por un encontro gravitacional coa veciña NGC 470. Alternativamente as cunchas puideron ser orixinadas por unha fusión cunha galaxia máis pequena producindo un efecto análogo ás ondas a través da superficie dun estanque. A gran galaxia na parte superior esquerda da imaxe, NGC 467, semella estar arrodeada por febles cuchas tamén, evidencia outro sistema de galaxias interactuando. Intrigantes galaxias no fondo están espalladas arredor do campo que tamén inclúe picudas estrelas en primeiro plano. Por suposto, esas estrelas están no interior da nosa propia Galaxia Vía Láctea. O campo visual abarca 25 minutos de arco ou 1/2 grao no ceo.

Categorías
Uncategorized

A paisaxe celeste de Cygnus

Créditos da imaxe & CopyrightAlistair Symon

Explicación: Con pinceladas de po interestelar e gas hidróxeno brillante, esta fermosa paisaxe celeste está pintada ó través do plano da nosa Galaxia Vía Láctea, preto do extremo norte da Gran Fenda (Great Rift) e constelación de Cygnus o Cisne. Composta por 22 imaxes diferentes e máis de 180 horas de datos de imaxes, o mosaico abarca uns impresionantes 24 graos a través do ceo. A estrela Alpha de Cygnus, brillante, quente, a superxigante Deneb atópase preto da parte superior do centro. Chea de estrelas e nubes de gas luminosas Cygnus tamén é o fogar da escuridade, a escura Nebulosa Saco de Carbón do Norte, que se extende dende Deneb ata o centro da vista. O brillo avermellado das rexións de formación de estrelas NGC 700 e IC 5070, a Nebulosa Norteamérica e a Nebulosa do Pelícano, están xusto á esquerda de Deneb. A Nebulosa do Velo está destacada abaixo e á esquerda do centro. Un remanente da supernova, o Velo está afastada uns 1.400 anos luz, pero como moitas outras nebulosas e cúmulos estelares son identificables en toda a escea cósmica. Por suposto, a mesma Deneb é tamén coñecida polos observadores do hemisferio norte polo seus lugar en dous asterismos — marcando a parte superior da Cruz do Norte e un vértice do Triángulo de Verán

Categorías
Uncategorized

Visualización: disco de acreción dun buraco negro

Créditos da visualización: NASA‘s, Jeremy Schnittman

Explicación: como sería dar voltas ao redor dun buraco negro? Se o buraco negro estivese rodeado por un remuíño de gas brillante en acreción, entón a enorme gravidade do buraco negro desviaría a luz emitida polo disco ata facelo parecer moi inusual. O vídeo animado publicado amosa unha visualización. O vídeo comeza contigo, o observador, mirando cara o buraco negro desde xusto enriba do plano do disco de acreción. Rodeando o buraco negro central hai unha delgada imaxe circular do disco orbital que marca a posición da esfera de fotóns —dentro da cal se atopa o horizonte de sucesos do buraco negro—. Cara á esquerda, as partes da gran imaxe principal do disco aparecen máis brillantes a medida que se moven cara ti. Ao avanzar o vídeo pasas en bucle por enriba do buraco negro, axiña miras cara abaixo desde a parte superior, e despois pasas polo plano do disco no lado máis afastado, para logo voltar ao teu punto de vista orixinal. O disco de acreción fai algunhas inversións interesantes da imaxe —pero nunca aparece plano—. As visualizacións como esta son particularmente relevantes hoxe en día, xa que os buracos negros están a ser fotografados cun detalle sen precedentes polo Telescopio do Horizonte de Sucesos.

Categorías
Uncategorized

Lúa crecente HDR

Créditos da imaxe e Copyright: Miguel Claro (TWAN, Dark Sky Alqueva)

Explicación: como é que a Lúa crecente non se ve así? Por unha razón, porque os teus ollos non poden discernir simultaneamente rexións brillantes e escuras desa maneira. A chamada luz cincenta ou o brillo de da Vinci, a parte non iluminada dunha Lúa crecente, é visible pero xeralmente difícil de ver porque é moito máis tenue que o arco iluminado polo Sol. Na nosa era dixital, con todo, as diferenzas de brillo pódense reducir artificialmente. A imaxe que aparece é en realidade unha composición dixital de 15 exposicións curtas da parte brillante da Lúa crecente e 14 exposicións máis longas do resto escuro. A orixe do brillo de da Vinci, como o explicou Leonardo da Vinci hai uns 510 anos, é a luz solar reflectida primeiro pola Terra na Lúa, e despois de volta da Lúa á Terra.