Categorías
Uncategorized

A Lúa Chea e a Bailarina

Créditos da imaxe e Copyright: Elena Pinna

Explicación: O luns, a Lúa Chea de xaneiro saiu mentres o Sol se poñía. Fotografada preto do horizonte leste, os seus tonos cálidos vense nest imaxe tomada preto de Cagliari, capital da islla italiana de Cerdeña. Por suposto, os patróns familiares de luz e sombras ó longo da cara visible da Lúa son creados polas brillantes e escarpadas terras altas e as escuras e suaves mareas lunares. Tradicionalmente os patróns vense coma pareidolias, dando a ilusión visual dunha cara humana, coma o Home na Lúa ou dun animal familiar coma o coello da Lúa. Pero por un momento, o enxame de murmurizacións, tamén coñecido coma bandada de estorniños, conxeado no campo de visión da imaxe aporta outro elemento pareidólico á escea. Algúns poden ver a grácil figura dunha bailarina enfeitizada pola luz da Lúa.

Categorías
Uncategorized

O Chorro da Estrela Nova MHO 2147

Créditos de imaxe e License: International Gemini Observatory / NOIRLab / NSF / AURA
Agradecementos: L. Ferrero (Universidad Nacional de Córdoba)

Explicación: As estrelas láser guía e as ópticas adaptativas deron nitidez a esta impresionante imaxe terrestre de chorros estelares dende o Observatorio Gemini Sur, nos Andes Chilenos, planeta Terra. Estes chorros xemelgos de MHO 2147 proveñen den unha estrela nova en formación. Atópase cara a centro da Vía Láctea e os límites das constelacións do Seteiro e Ofiuco a unha distancia estimada duns 10.000 anos luz. No centro, a propia estrela está oscurecida por unha densa rexión de po frío. Pero a imaxe infravermella segue a trazar o sinuoso chorro ó longo do marco que se espallaría uns 5 anos luz de distancia estimada do sistema. Impulsados cara o exterior pola nova estrela en rotación, a aparente dirección errante dos chorros é probablemente debida á precesión. Parte dun sistema estelar múltiple, o eixo de rotación da nova estrela precesaría lentamente ou cambalearía coma unha buxaina baixo a influencia gravitacional das súas cercanas compañeiras.

Categorías
Uncategorized

M31: A Galaxia de Andrómeda

Crédito da imaxe: Subaru (NAOJ), Hubble (NASA/ESA), Mayall (NSF);
Procesado e Copyright: R. Gendler e R. Croman

Explicación: o obxecto máis distante visible a ollo nu é M31, a gran Galaxia de Andrómeda. Aínda a 2.5 millóns de anos luz de distancia, esta inmensa galaxia espiral que abrangue 200 000 anos luz é visible, aínda que moi feble, como unha pequena nube na constelación de Andrómeda. En contraste, o seu núcleo amarelo brillante, as escuras liñas de po, os brazos espirais inzados de cúmulos estelares azuis e nebulosas vermellas son capturados nesta espectacular imaxe telescópica que combina datos do Hubble dende a órbita con imaxes dende terra dende Subaru e Mayall. En tan só 5 000 millóns de anos, a galaxia de Andrómeda será moito más fácil de ver, e probablemente abranguerá todo o ceo nocturno xusto antes de fusionarse coa Vía Láctea.

Categorías
Uncategorized

Dende Orión á Cruz do Sur

Crédito da imaxe e Copyright: Lucy Yunxi Hu

Explicación: o ceo está cheo de iconas brillantes. Á esquerda de todo está a familiar constelación de Orión, dividida polo seu icónico cinto de tres estrelas aliñadas e a famosa Nebulosa de Orión, os dous englobados polo Lazo de Barnard. Xusto á esquerda do centro da imaxe atópase a estrela máis brillante da noite: Sirio. Formando un arco no centro da imaxe vemos a banda central da Vía Láctea. Na dereita de todo, preto da parte superior, atópanse as dúas galaxias satélite da Vía Láctea máis brillantes: a Gran Nube de Magalhães (LMC) e a Pequena Nube de Magalhães (SMC). Tamén á dereita de todo, xusto enriba do horizonte anubrado, atópase a constelación da Crux, completa coas catro estrelas que forman a icónica Cruz do Sur. A imaxe amosada trátase dunha composición de 18 exposicións consecutivas realizadas coa mesma cámara e dende o mesmo lugar no leste de Australia durante os derradeiros días do ano pasado. En primeiro plano, as pintorescas columnas basálticas de Bombo Quarry que revelan o inmenso Océano Pacífico


Categorías
Uncategorized

As nebulosas escuras do Camaleón

Crédito da imaxe e Copyright: Jarmo RuuthTelescope LiveHeaven’s Mirror Observatory

Explicación: ás veces o escuro po do espazo interestelar amosa unha elegancia angular. Ese é o caso da constelación austral do Camaleón. Normalmente moi feble para vela, o po escuro é coñecido por bloquear a luz visible das estrelas e galaxias detrás del. Pero nesta exposición de 4 horas o po é visible na súa propia luz, a súa cor vermella e no infravermello próximo que producen un ton marrón. En contraste, o azul da brillante estrela Beta Chamaeleontis é visible xusto á dereita do centro, co po que a rodea reflexando principalmente a luz azul da súa cor primaria branca azulada. Todas as estrelas amosadas na imaxe e o po atópanse na nosa Vía Láctea só cunha notable excepción, o punto branco xusto debaixo de Beta Chamaeleontis que é a galaxia IC 3104, moito máis afastada. O po interestelar é maioritariamente xerado nas frías atmosferas das estrelas xigantes e dispersada polo espazo pola luz estelar, os ventos estelares e as explosións estelares como as supernovas