Categorías
Uncategorized

Desenrolando M51

Créditos da imaxe e Copyright: Datos – Hubble Heritage ProjectProcesado – Paul Howell

Explicación: Nesta transformación dixital a partires dun retrato de M51 feito polo Telescopio Espacial Hubble, o grandes brazos espirais de 60000 anos luz de lonxitude móstranse desenrolados. M51 é unha das nebulosas espirais orixinais, os seus brazos enrolados descríbense mediante a curva matemática coñecida como espiral logarítmica, onde a separación entre os brazos increméntase nunha progresión xeométrica a medida que se alonxan do centro. Aplicando logaritmos para desplazar os píxeles da imaxe orixinal do Hubble respecto do centro de M51, é posible converter os seus brazos espirais en liñas rectas diagonais.
A imaxe transformada amosa que os brazos están trazados pola formación estelar neles mesmos, delimitados por rexións de formación estelar de cor violácea e cúmulos de xóvenes estrelas azuis. A galaxia compañeira de M51, NGC 5195 (arriba) parece sen embargo alterar o trazo do brazo que se atopa en fronte dela, aínda que ela mesma fica relativamente inalterada polo desenroledamento de M51. Tamén coñecido como spira mirabilis, as espirais logarítmicas podense atopar na natureza a todas as escalas. Por exemplo, as espirais logarítmicas tamén describen furacáns, as traxectorias de partículas subatómicas en cámaras de burbullas, e por suposto no romanesco.

Categorías
Uncategorized

Ollando Titán

Créditos da imaxe: VIMS TeamU. ArizonaU. NantesESANASA

Explicación: Envolto nunha espesa atmósfera, Titán, a lúa máis grande de Saturno é realmente difícil de ver. Pequenas partículas suspendidas na parte alta da atmósfera provocan unha case impenetrable néboa, espallando fortemente a luz de lonxitudes de onda visibles e ocultando as características da superficie de Titán ás miradas curiosas. Pero á superficie de Titán fotografíase mellor con lonxitudes de onda infravermellas, onde a dispersión é mais feble e a absorción atmosférica redúcese. Arredor desta imaxe en luz visible de Titán (centro) están algunhas das máis claras vistas globais en infravermello da tentadora lúa ata o momento. En cor falso, o panel de seis imaxes amosa un proceasado consistente de 13 anos de datos de imaxes infravermellas do Visual and Infrared Mapping Spectrometer (VIMS — Espectrómetro de mapeo Visual e Infravermello) a bordo da sonda Cassini. Ofrecen una comparación apaixonante coa vista do Casinni en luz visible.

Categorías
Uncategorized

O Sol en rotación

Créditos do video: SDONASAComposición dixital: Kevin M. Gill

Explicación: Cambia o Sol cando rota? Si, e os cambios poden mudar de sutís a moi intensos. Neste time-lapse o noso Sol, captado polo satélite SDO (Solar Dynamics Observatory) da NASA móstranos a súa rotación ao longo dun mes enteiro en 2014. Na imaxen grande da esqueda. a cromosfera solar amósases no ultravioleta, mentres que na imaxe pequena superior esqueda amósase a máis familiar fotosfera en luz visible. No resto de imaxes pequenas amósase a emisión en raios X producida por átomos de ferro que se atopan a diferentes alturas na corona, todas as imaxes preséntanse en falsa cor para acentuar as diferencias. O Sol tarda un pouco menos cun mes en rotar completamente, rotando máis rápido no ecuador- Unha gran e activa mancha solar rota pola vista xusto ao comezo do video. Pódense apreciar tamén efectos máis sutís como cambios na textura da superficie e nas formas das rexións activas. Efectos máis intensos inclúen escintileos nas rexións activas e erupcións ondeantes claramente visibles todo ao redor do borde do Sol. Na actualidade, o noso Sol está a atravesar por un período de baixa actividade dentro do seu ciclo magnético de 11 anos. Cando o video remata, a mancha solar activa mencionada anteriormente volta a aparecer na vista, aínda que amosándose agora diferente.

Categorías
Uncategorized

TYC 8998-760-1: Múltiples planetas arredor dunha estrela coma o Sol

Créditos da imaxe: ESOA. Bohnet al.

Explicación: Teñen outras estrelas planetas coma o noso Sol? Evidencias previas amosan que sí, orixinándose maiormente a partires de leves cambios na luz da estrela creados polos planetas que a orbitan. Non obstante, recentemente, e por primeira vez, un par de planetas foron fotografados directamente arredor dunha estrela similar ó Sol. Estes exoplanetas orbitan a estrela nomeada TYC 8998-760-1 e están identificados por frechas na imaxe infravermella destacada. Cunha idade de 17 millóns de anos, a estrela principal é moito máis nova que os 5 mil millóns de anos do noso Sol. Tamén ambos exoplanetas son masivos e orbitan máis lonxe que os seus análogos no Sistema Solar: Xúpiter e Saturno. Os exoplanetas foron atopados polo VLT (Very Large Telescope) do Observatorio Europeo do Sur (ESO) en Chile polo seu brillo infravermello – despois de que a luz da súa estrela principal fose bloqueada artificialmente. A medida que o telescopio e a tecnoloxía melloren ó longo da próxima década, espérase que planetas máis semellantes á nosa Earth poidan ser fotografados directamente.

Categorías
Uncategorized

Perseidas arredor da Vía Láctea

Créditos da Imaxe & Copyright: Jingyi Zhang

Explicación: Porqué aparecerían curvadas as trazas dos meteoros? O efecto de arco prodúcese só porque a imaxe comprime artificialmente (case) a totalidade do ceo nun rectángulo. Os meteoros son da Choiva de meteoros das Perseidas que tivo o seu pico a pasada semana. A imaxe multifotograma destacada combina non só diferentes direccións dentro dunha proxección 360, senón tamén diferentes momentos cando as brillantes Perseidas atravesaban o ceo. Tódolos metoros das Perseidas poden rastrexarse ata a constelación de Perseo hacia a parte inferior esquerda, incluso as lixeiramemente curvas (aínda que realmente rectas) trazas. Aínda que as Perseidas sempre apuntan hacia o seu radiante en Perseo, poden xurdir casi en calquera lugar do ceo. A imaxe foi tomada dende a Mongolia InteriorChina, onde as pradeiras se atopan coas dunas de area. Moitos tesoiros tamén visiles no concurrido ceo nocturno incluíndo o arco central da nosa Galaxia Vía Láctea, os planetas Saturno e Xúpiter cara a dereita, o colorido airglow no centro á esquerda a algunhas nubes relativamente cercanas á Terra. A choiva de meteoros das Perseidas alcanza o seu máximo cada mes de Agosto.