Categorías
Uncategorized

As nebulosas da Cabeza de Cabalo e de Orión

Créditos da imaxe e Copyright: Roberto Colombari e Federico Pelliccia

Explicación: A escura Nebulosa Cabeza de Cabalo e a brillante Nebulosa de Orión son vistas cósmicas en contraste. Á deriva a 1.500 anos luz nunha das  constelacións máis recoñecibles do ceo nocturno, aparecen en esquinas opostas do impresionante mosaico superior. A familiar nebulosa Cabeza de Cabalo aparece coma unha nube escura, unha pequena silueta marcada contra o gran brillo vermello na parte inferior esquerda. Alnitak é a estrela maís ó leste no Cinto de Orión e vese como a estrela máis brillante á esquerda da Cabeza de Cabalo. Baixo Alnitak atópase a Nebulosa da Flama, con nubes de brillante emisión e dramáticos carrís de escuro po. A magnífica rexión de emisión, a Nebulosa de Orión (tamén coñecida como M42), atópase na parte superior dereita. Inmediatamente á súa esquerda está a prominente nebulosa de reflexión ás veces chamada do Corredor. Aros omnipresentes de gas hidróxeno incasdescente poden ser fácilmente distinguidos en tódala rexión.

Categorías
Uncategorized

Paisaxe profunda en Yacoraite

Créditos da imaxe e Copyright: Franco Meconi

Explicación: Nesta evocativa escena nocturna unha poirenta Vía Láctea central elévase sobre o antigo xacemento arqueolóxco andino de Yacoraite no noroeste de Arxentina. Os habitantes do planeta Terra alcanzando o ceo son os grandes cactus saguaro arxentinos, actualmente nativos da rexión árida. A inusual nebulosa de reflexión que aparece arriba é creada polo po que dispersa a luz das estrelas arredor da estrela xigante vermella Antares. Estrela alpha da constelación de Escorpio, Antares está a mais de 500 anos luz de distancia. Ó seu lado, a brillante de cor azul Rho Ophiuchi, está incrustada nunha nebulosa de reflexión azulada máis típica. A paisaxe de ceo profundo creouse a partires dunha serie de exposicións do fondo das estrelas nacentes mediante seguemento do ceo, e unha exposición do primeiro plano da paisaxe feita coa cámara e a lente fixada sobre o trípode. A súa combinación produce unha imaxe fascinante única e revela un rango de brillo e color que os teus ollos non poden percibir por sí mismos.

Categorías
Uncategorized

Lanzamento do Mercury-Redstone 3

Crédito da imaxe: NASA

Explicación: Fai sesenta anos, preto dos inicios da época espacial, os controladores da NASA “prenderon a vela” e enviaron ó astronauta do proxecto Mercurio Alan Shepard ó espacio a bordo dun foguete. A súa estreita capsula espacial foi bautizada como Freedom 7 (Liberdade 7). Retransmitida en directo a unha audiencia televisiva mundial, a histórica nave Mercury-Redstone 3 (MR-3) lanzouse dende Cabo Cañaveral, Florida, ás 9:34 a.m. ET (Eastern Time) do 5 de maio de 1961. O voo do Freedom 7, o primeiro voo espacial dun estadounidense, menos dun mes despois da primeria incursión humana no espacio do cosmonauta soviético Yuri Gagarin. O voo suborbital de 15 minutos acadou unha altitude de 116 millas (186,7 km) e unha velocidade máxima de 5.134 millas por hora (8.262 kmh) . Cando Shepard mirou cara atrás, preto do pico da traxectoria do Freedom 7, puido ver os límites da costa oeste de Florida, o lago Okeechobe en Florida central, o Golfo de México, e as Bahamas. Shepard máis tarde vería o planeta Terra dende unha perspectiva máis lonxana e camiñaría sobre a Lúa como comandante misión do Apollo 14.

Categorías
Uncategorized

NGC 3199 levada polo vento

Crédito da imaxe e CopyrightMike SelbyRoberto Colombari

Explicación: NGC 3199 é unha brillante nube cósmica ubicada a uns 12 000 anos luz da Terra na dirección da constelación de Carina. A nebulosa abrangue uns 75 anos luz nesta imaxe de banda estreita en falsa cor. Aínda que a imaxe profunda amosa unha forma de burbulla, semella ter unha forma máis alongada debido ao brillo da parte superior. Próxima ao centro atópase unha estrela masiva, quente e de corta vida coñecidas como tipo Wold-Rayet, que xenera intensos ventos estelares. De feito, as estrelas Wolf-Rayet son coñecidas por crear nebulosas con formas interesantes cando os seus ventos arrastran o material interestelar do redor. Neste caso, a zona brillante pensábase que fora creada pola fronte de choque producida a medida que a estrela pasaba a través do medio uniforme como un bote atravesando a auga. Pero medicións amosan que a estrela non se atopa en movemento cara o borde brillante. Así que a explicación máis probable é que o material ao redor da estrela non é uniforme e é algo máis denso cara o borde brillante de NGC 3199.

Categorías
Uncategorized

STEVE sobre Cooper Harbor

Crédito da imaxe e Copyright: MaryBeth Kiczenski

Explicación: que crea os STEVEs? Os STEVE (Strong Thermal Emission Velocity Enhacements) foron vistos probablemente dende a antiguedade, pero só dende fai 5 anos sabemos realmente que as súas cores e formas diferéncianos das auroras. Vistos como unha soa raia brillante de tons rosas e violetas, a orixe dos STEVE aínda é obxecto de investigación. Os STEVEs poderían estar relacionados co que se coñece como dispersións iónicas subaurorais (Subauroral ion drifts, SAIDs polas súas siglas en inglés), ríos supersónicos de ións atmosféricos quentes. Por razóns aínda descoñecidas, os STEVEs veñen frecuentemente acompañados por auroras verdes raiadas. A imaxe amosada é unha combinación de dúas exposicións do fondo e do primeiro plano feitas consecutivamente a mediados de marzo dende Copper Harbor, Michigan, Estados Unidos. Este brillante STEVE durou varios minutos espallándose de horizonte a horizonte e apareceu entre auroras comúns.