Categorías
Uncategorized

Unha cara nas nubes de Xúpiter vista por Juno

Créditos da imaxe: NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/JasonMajor

Explicación: que ves nas nubes de Xúpiter? A gran escala, dando voltas de arredor, Xúpiter ten bandas claras e vermellas alternas. As zonas de gas ascendente, maioritariamente hidróxeno e helio, normalmente xiran ao redor das rexións con altas presións. Polo contrario, a banda de gas que cae ao interior normalmente xira ao redor das rexións de baixa presión, como os ciclóns e huracáns na Terra. As tormentas nas bandas pódense formar grandes óvalos brancos persistentes ou manchas elongadas vermellas. A sonda robótica da NASA Juno retratou varias destas tormentas en 2017 durante o perijovio 6, o seu sexto sobrevoo ao planeta xigante na súa órbita de 2 meses. Pero seguramente non son as nubes o que chaman a túa atención na imaxe amosada, se non a súa colocación. A cara que destaca no medio da imaxe, alcumada Jovey McJupiterFace durou probablemente unhas semanas antes de que as tormentas veciñas continuaran xirando. Juno completou xa 33 órbitas ao redor de Xúpiter e xusto onte realizou o seu máximo achegamento a Ganímedes, a lúa máis grande do noso Sistema Solar.

Categorías
Uncategorized

Millóns de estrelas en Omega Centauri

Créditos da imaxe e Copyright: Ignacio Diaz Bobillo

Explicación: o cúmulo globular Omega Centauri, tamén coñecido como NGC 5139 atópase a uns 15 000 anos luz. Este cúmulo contén case 10 millóns de estrelas moito máis vellas co Sol nun volumen de 150 anos luz de diámetro. Trátase do maior e máis brillante dos case 200 cúmulos globulares coñecidos ubicados no halo da Vía Láctea. Aínda que moitos dos cúmulos estelares consisten en estrelas coa mesma idade e composición, o enigmático cúmulo Omega Cen exhibe a presencia de diferentes poboacións estelares que abranguen diferentes idades e composicións. De feito, Omega Cen podería ser o remanente do núcleo dunha pequena galaxia que se fusionou coa Vía Láctea. As estrelas xigantes vermellas de Omega Centauri (cun ton amarelento) son fácilmente distinguíbeis nesta nítida imaxe telescópica en cor.

Categorías
Uncategorized

O centro galáctico en estrelas, gas e magnetismo

Crédito da imaxe: Raios X: NASA/CXC/UMass/Q.D. Wang; Radio: NRF/SARAO/MeerKAT

Explicación: que está sucedendo preto do centro da nosa galaxia? Para entendelo, compúxose unha nova imaxe panorámica que explora as rexións xusto enriba e debaixo do plano galáctico en radio e raios X. Os raios X foron capturados polo observatorio orbital Chandra e amósanse en naranxa (quente), verde (máis quente) e violeta (máxima temperatura) e superpóñense coas imaxes de gran detalle obtidas en ondas de radio pola matriz MeerKAT e amósanse de cor gris nas imaxes. As interaccións son complexas e numerosas. Bestias galácticas coma remanentes de supernovas en expansión, ventos quentes provintes de estrelas recén formadas, estraños e inusuais campos magnéticos en colisión e o buraco negro supermasivo central comparten un espazo de tan só 1000 anos luz. Estreitas liñas brillantes aparecen como resultado de novos e retortos campos magnéticos nas rexións de conexión, creando un tipo de clima espacial galáctico moi enerxético con algunha similitude ao xerado polo Sol. Máis observacións e estudos non só aclararán a historia e evolución da nosa galaxia se non de todas as galaxias.

Categorías
Uncategorized

Satélites sobre Orión

Crédito da imaxe: Amir H. Abolfath

Explicación:  que son esas raias que atravesan Orión? Trátanse das reflexión da luz do Sol nos numerosos satélites que orbitan á Terra. Observados a simple vista como unha sucesión de puntos de luz movéndose a través do ceo nocturno, o número crecente de satélites de comunicacións, incluíndo os satélites Starlink de SpaceX causan preocupación entre os astrónomos. No lado positivo, Starlink e constelacións similares fan o ceo despois do solpor máis dinámico, as comunicacións por satélite globais máis rápidas e axudan a provir servizos dixitais a áreas rurais actualmente sen servizo. No lado negativo, os satélites en órbita baixa terrestre complican algunhas observacións astronómicas profundas, en particular aqueles programas de observación que precisan facer imaxes xusto antes do amencer e do solpor. As constelacións de satélites planeadas para o futuro en órbitas máis altas poderían ter impacto en investigacións do universo profundo planeadas para os grandes observatorios baseados en terra en calquera momento durante a noite. As raias atravesando Orión non son de Starlink se non de satélites en órbita xeosíncrona. A imaxe amosada, tomada en decembro de 2019, trátase dunha combinación de 65 exposicións de 3 minutos e algunhas imaxes feitas para destacar a Nebulosa de Orión.

Categorías
Uncategorized

Medio eclipse e a Vía Láctea

Crédito da imaxe e CopyrightJohn Kraus

Explicación: o perixeo da Lúa Chea durante o mes de maio cruzouse na sombra da Terra onte servindo de entretenemento para astrónomos nocturnos en rexións do Pacífico. Visto dende o oeste de Norteamérica, a Lúa afúndese cara a montaña de Sierra Nevada nesta secuencia en time-lapse da eclipse lunar total. Baixa sobre o horizonte oeste, a Lúa capturouse durante a metade da eclipse con dúas exposicións separadas. Combinadas, revelan á Lúa eclipsada con cores vermellas contra o ceo nocturno escuro e a luz difusa das estrelas da Vía Láctea. Os fotogramas foron feitos cada 5 minutos dende unha cámara fixa seguindo a evolución das fases da eclipse. En primeiro plano, o prato do radiotelescopio do Radioobservatorio de Owens Vallye en California apunta cara o ceo.