Categorías
Uncategorized

NGC 6559: ao leste da Lagoa

Crédito da imaxe e Copyright:Roberto Sartori

Explicación: despraza o teu telescopio un chisco cara o leste da Nebulosa da Lago para atopar este extraordinario campo cheo de estrelas na constelación de Saxitario, cara o centro da Vía Láctea. Por suposto a nebulosa da Lagoa é tamén coñecida como M8, o oitavo obxecto listado no famoso catálogo de Charles Messier das nebulosas e cúmulos máis brillantes. Preto no ceo pero máis feble que M8, este complexo de nebulosas quedou fora da lista de Messier. Contén po escuro, emisión vermella e reflexións de cor azul da rexión de formación estelar NGC 6559 á dereita. Ao igual que M8, NGC 6559 atópase a uns 5 000 anos luz de distancia ao longo do borde da gran nube molecular. A esa distancia, esta vista telescópica abrangue case 3 lúas cheas no ceo e abrangue case 130 anos luz.

Categorías
Uncategorized

M43: correntes en Orión

Crédito da imaxe e Copyright: Jari Saukkonen

Explicación: onde se orixinan as correntes de po escuras na Nebulosa de Orión? Esta parte do Complexo da Nube Molecular de Orión, M43, é moi comunmente fotografada pero rara vez mencionada comparada coa máis famosa M42 que é vista aquí en parte arriba á dereita e inclúe moitas estrelas brillantes do cúmulo do Trapecio. A propia M43 é unha rexión de formación estelar que amosa complexas correntes de po escuro, aínda que na realidade compóñense maioritariamente de hidróxeno brillante. O campo enteiro de Orión atópase a uns 1 600 anos luz, e aínda que opaca á luz visible, iste po escuro tan pintoresco créase na atmosfera máis externa de estrelas frías masivas e é expulsado polos fortes ventos de protóns e electróns.

Categorías
Uncategorized

Amencer no Polo Sur

Crédito da imaxe e copyright: Martin Wolf (U. Wisconsin), IceCube Neutrino Obs.NSFhtAlice Allen

Explicación: o amencer no Polo Sur é diferente. Unha vista que despide meses de escuridade e dálle a benvida a meses de sol. Nos polos da Terra o Sol tarda semanas en erguerse en contraste cos minutos que precisa en calquera localización nunha latitude media. O amencer nun polo é causado pola inclinación do eixo da Terra mentres orbita o Sol, e non pola súa rotación. Nunha Terra sen atmosfera, nos polos o Sol veríase por primeira vez xusto no equinoccio, pero debido ao efecto de lente da atmosfera terrestre e o tamaño do disco solar a parte superior do Sol é visible dúas semanas antes. Fotografado aquí fai dúas semanas, o Sol aparece sobre o horizonte deste vasto paisaxe xeado do Polo Sur terrestre. O verdadeiro Polo Sur está só a uns poucos metros cara a esquerda da torre de comunicacións. Este amencer polar resulta particularmente fotoxénico ao aparecer acompañado dun flash verde.

Categorías
Uncategorized

NGC 4676: cando os ratos chocan

Crédito da imaxe: NASAESA, Hubble; Procesado e Copyright: William Ostling (The Astronomy Enthusiast)

Explicación: estas dúas poderosas galaxias estanse a desfacer unha á outra. Coñecidas como os Ratos polas súas longas colas, estas dúas galaxias espirais atravesáronse mutuamente. As longas colas están xeradas pola diferencia de atracción gravitatoria entre as partes máis próximas e máis afastadas de cada galaxia. Como as distancias son tan grandes a interacción cósmica sucede a cámara lenta durante centos de millóns de anos. NGC 4676 atópase a 300 millóns de anos luz de distancia cara a constelación da Cabeleira de Berenice (Coma Benerices) e son probablemente membros do Cúmulo de Galaxias da Coma. A imaxe amosada realizouse coa Cámara Avanzada de Cartografado do Telescopio Espacial Hubble en 2002. Estes ratos galácticos probablemente choquen unha e outra vez durante os próximos mil millóns de anos, tirando unha da outra continuamente ata que se produza a súa coalescencia formando unha única galaxia.

Categorías
Uncategorized

Chorro xigante dende Porto Rico

Crédito do vídeo e Copyright: Frankie Lucena

Explicación: viches algunha vez un chorro xigante coma este? Son extremadamente raros pero moi potentes. Estes chorros xigantes son un tipo de lóstrego só documentados durante este século que ocorren entre algunhas treboadas eléctricas e a ionosfera terrestre sobre elas. Na imaxe ilústrase a parte media e superior dun destes chorros capturado a semana pasada por unha cámara detectora de lóstregos e meteoritos en Puerto Rico, EUA. O chorro percorreu ao redor de 70 quilómetros en menos dun segundo. Os chorros xigantes son moi diferentes dos lóstregos que xorden entre nubes ou entre unha nube e o chan. A parte inferior dos chorros xigantes son semellantes en aparencia a outro tipo de lóstregos chamados chorros azuis que tamén saen dende unha nube cara arriba, pero a parte superior do chorro é máis semellante aos espectros vermellos que suceden na alta atmosfera. Aínda que o mecanismo e causa destes chorros xigantes é un tema de estudo, está claro que os chorros reducen o desequilibrio de carga entre as diferentes zonas da atmosfera terrestre. Un bo modo de buscar estes chorros xigantes é observar unha treboada eléctrica potente dende a distancia nun lugar que permita vela con claridade.