Categorías
Uncategorized

Ao sur de Orión

Crédito da imaxe e Copyright:Vikas Chander

Explicación: ao sur da gran rexión de formación estelar coñecida coma a Nebulosa de Orión atópase a nebulosa azul de reflexión NGC 1999. Na beira do complexo da nube molecular de Orión, a 1 500 anos luz de distancia, a iluminación de NGC 1999 é producida pola estrela variable V380 Orionis que se atopa somerxida nela. A nebulosa está marcada por unha forma de T no centro desta vista telescópica que abrangue unhas dúas lúas cheas no ceo. A súa forma escura asumiuse anteriormente que era unha nube de po vista en silueta. Pero datos no infravermello suxiren que a forma débese probablemente a un buraco soprado na propia nebulosa por enerxéticas estrelas novas. De feito, nesta rexión abundan estrelas novas moi enerxéticas que producen chorros e expulsións de material con luminosas ondas de choque. Catalogadas como obxectos Herbig-Haro (HH), alcumadas en referencia aos astrónomos George Herbig e Guillermo Haro, as ondas de choque amosan intensos tons vermellos. HH1 e HH2 están xusto por debaixo e á dereita de NGC 1999. HH222, tamén coñecida como a Nebulosa da Fervenza semella un corte vermello preto da parte superior dereita do encadre. Para crear ondas de choque os chorros estelares ábrense paso a través do material a velocidades de centros de quilómetros por segundo.


Categorías
Uncategorized

Po, estrelas e gas preto de Antares

Crédito da imaxe e Copyright: Mario Cogo (Galax Lux)

Explicación: por que o ceo preto de Antares e Rho Ofiuco é tan poeirento pero á vez tan colorido? As cores resultan dunha mestura de obxectos e procesos. O po fino, iluminado de fronte pola luz da estrela produce unha nebulosa azul de reflexión. As nubes gasosas onte os átomos están excitados pola luz ultravioleta das estrelas producen nebulosas de emisión vermellas. As nubes de po bloquean a luz das estrelas polo que son escuras. Antares, unha superxigante vermella, é unha das estrelas máis brillantes do ceo nocturno e ilumina as nubes de tons amarelos e vermellos abaixo á dereita da imaxe amosada. O sistema estelar de Rho Ofiuco atópase no centro da nebulosa de reflexión arriba á esquerda. O distante cúmulo globular de estrelas visible enriba e á dereita de Antares é M4. Estes cúmulos estelares son aínda máis coloridos do que os humanos poden ver, emitindo luz en todo o espectro electromagnético.

Categorías
Uncategorized

Vídeo: o Cometa Leonard ao longo dunha hora

Crédito do vídeo e Copyright: Matipon Tangmatitham (NARIT); Texto: Matipon Tangmatitham

Explicación: a onde se dirixe o cometa? A xulgar pola cola, un podería pensar que o Cometa Leonard viaxa cara abaixo á dereita, pero unha análise 3D amosa que viaxa directamente na dirección oposta á cámara. Con esta perspectiva, a cola de po apunta á cámara e só pode ser vista como un pequeno brillo amarelo claro preto da cabeza do cometa. Pero a cola iónica de cor azul composta de ións expulsados están forzados a escapar directamente dende a dirección o Sol pola acción do vento solar, aínda que conducidos polas liñas do campo magnético do Sol. O campo magnético do Sol é bastante complexo, pero en ocasións unha reconexión magnética solar pode romper a cola iónica en nos que son expelidos cara afora dende o Sol. Un destes nos é visible no time-lapse dunha hora amosado e realizado a finais de decembro dende Tailandia. O Cometa Leonard estase esvaecendo mentres se dirixe cara as aforas do Sistema Solar.


Categorías
Uncategorized

Rigel e a Cabeza da Meiga

Crédito da imaxe e Copyright: José Mtanous

Explicación: á luz das estrelas, este rostro arrepiante brilla na escuridade, un perfil torto que evoca o seu nome popular, a Nebulosa Cabeza de Meiga. De feito, este retrato telescópico produce a sensación de que a meiga fixou a súa mirada en Rigel, a estrela superxigante de Orión. Máis formalmente coñecida como IC 2118, a Nebulosa Cabeza de Meiga abrangue uns 50 anos luz e está composta por grans de po interestelar que reflexan a luz de Rigel. A cor azul na Nebulosa Cabeza de Meiga e o po que rodea a Rigel non só está causada pola intensa luz azul de Rigel, se non tamén polos grans de po que dispersan máis eficazmente a luz azul que a vermella. O mesmo fenómeno físico causa que o ceo diúrno da Terra sexa azul, aínda que os dispersores na atmosfera terrestre son as moléculas de nitróxeno e osíxeno. Rigel, a Nebulosa Cabeza de Meiga, e o gas e o po que as roden atópanse a uns 800 anos luz de distancia.


Categorías
Uncategorized

M31: A Galaxia de Andrómeda

Crédito da imaxe: Subaru (NAOJ), Hubble (NASA/ESA), Mayall (NSF);
Procesado e Copyright: R. Gendler e R. Croman

Explicación: o obxecto máis distante visible a ollo nu é M31, a gran Galaxia de Andrómeda. Aínda a 2.5 millóns de anos luz de distancia, esta inmensa galaxia espiral que abrangue 200 000 anos luz é visible, aínda que moi feble, como unha pequena nube na constelación de Andrómeda. En contraste, o seu núcleo amarelo brillante, as escuras liñas de po, os brazos espirais inzados de cúmulos estelares azuis e nebulosas vermellas son capturados nesta espectacular imaxe telescópica que combina datos do Hubble dende a órbita con imaxes dende terra dende Subaru e Mayall. En tan só 5 000 millóns de anos, a galaxia de Andrómeda será moito más fácil de ver, e probablemente abranguerá todo o ceo nocturno xusto antes de fusionarse coa Vía Láctea.