Categorías
Uncategorized

O brillo da Terra na Lúa sobre Sicilia

Crédito da imaxe e Copyright: Dario Giannobile

Explicación: por que podemos ver toda a cara da Lúa? Cando a Lúa está en fase crecente só unha parte dela está iluminada directamente polo Sol. A resposta é o brillo da Terra, tamén coñecido como o brillo de da Vinci. A razón é que o resto da cara da Lúa que mira cara a Terra está lixeiramente iluminada pola luz do Sol que se reflexa dende a Terra. Xa que a Terra aparece case chea vista dende a Lúa, cando a Lúa está nesta fase lixeiramente crecente, e polo tanto o brillo da Terra está cerca do seu máximo. Nesta imaxe combínanse imaxes en HDR tomadas sucesivamente a comezos de mes, nelas a Lúa crecente é capturada pasando ao carón do planeta Venus, o punto máis brillante preto do centro da imaxe. Xusto sobre Venus está a estrela Dschubba (catalogada como Delta do Escorpión), mentres que a estrela vermella á esquerda é Antares. Este espectáculo celeste é visible a través dunha cuberta de nubes. En primeiro plano están as luces de Palazzolo Acreide, unha cidade de raíces históricas en Sicilia, Italia.

Categorías
Uncategorized

NGC 7293: a Nebulosa da Hélice

Crédito da imaxe e Copyright:Ignacio Diaz Bobillo

Explicación: a tan só uns 700 anos luz da Terra cara a constelación de Acuario, unha estrela coma o Sol está morrendo. Nos derradeiros milleiros de anos produciu a Nebulosa da Hélice (NGC 7293), un exemplo próximo e ben estudado dunha nebulosa planetaria típica desta fase final da evolución estelar. Un total de 90 horas de exposición foron empregadas para crear esta vista da nebulosa. Combinando datos de imaxes de banda estreita das liñas de emisión dos átomos de hidróxeno en vermello e osíxeno en tons verdes e azuis, a imaxe amosa unha cantidade moi destacada de detalles da brillante rexión interna da Hélice duns 3 anos luz de tamaño. O punto branco no centro da hélice é a quente estrela central da nebulosa planetaria. Unha simple ollada da Hélice achega a súa complexa xeometría.

Categorías
Uncategorized

NGC 7822: un interrogante cósmico

Crédito da imaxe e Copyright: Yizhou Zhang

Explicación: parece un signo de interrogación de tamaño cósmico, pero a gran pregunta é como esta brillante nebulosa de gas e po conta unha historia de formación estelar. No borde desta xigantesca nube de gas molecular cara a constelación setentrional de Cefeo, a brillante rexión de formación estelar NGC 7822 atópase a máis de 3 000 anos luz de distancia. Nesta nebulosa, os extremos brillantes e as formas escuras destacan nesta detallada imaxe chea de cor. O mosaico de 9 paneis realizados durante 28 noites cun pequeno telescopio en Texas inclúe datos de filtros de banda estreita cos que se captura a emisión do osíxeno, hidróxeno e xofre atómicos en tons azuis, verdes e vermellos. Estas liñas de emisión e a combinación de cores convertéronse na ben coñecida paleta do Hubble. A emisión atómica é provocada pola enerxética radiación das estrelas quentes centrais. Os seus poderosos ventos e radiación esculpen e erosionan as formas de columna máis densas e xeran o característico claro de varios anos luz de tamaño no centro da nube orixinaria. Aínda pode existir formación estelar no interior das columnas debido ao colapso gravitacional pero estas columnas estanse erosionando de xeito que calquera estrela en formación será desprazada deste encoro de material estelar. Este campo de visión abrangue máis de 40 anos luz á distancia estimada de NGC 7822.

Categorías
Uncategorized

Bólido sobre o Lago Louise

Crédito da imaxe e Copyright: Hao Qin

Explicación: que convirte a un meteoro nun bólido? Primeiro de todo, todo mundo está de acordo que un bólido é un meteoro excepcionalmente brillante. Aclarado isto, a Unión Astronómica Internacional define un bólido como un meteoro máis brillante que unha magnitude aparente de -4, o que corresponde aproximadamente con ser máis brillante que calquera planeta, e tamén o suficientemente brillante como para proxectar unha sombra apreciable por un humano. Fotografado aquí, un astrofotógrafo capturou por accidente o meteoro máis brillante que nunca vira mentres tomaba unha imaxe de longa exposición do ceo nocturno. Claramente un bólido, a rocha espacial desintegrábase mentres xeraba un ronsel tan brillante que converteu a noite en día durante dous segundos ao comezo deste mes. O bólido foi artificialmente atenuado nesta imaxe para facer visible a paisaxe no Lago Louise en Alberta, Canadá. Aínda que os bólidos son raros, moita xente ten a sorte de velos e se ves un podes informar de que o viches. Se máis dunha persoa captura unha imaxe, o bólido podería rastrexarse ata o corpo do Sistema Solar do cal foi expulsado.

Categorías
Uncategorized

Sobrevoo de Juno a Xúpiter e Ganímedes

Crédito do video e imaxes: NASAJPL-CaltechSWRIMSSS;
Animación: Koji KuramuraGerald Eichstädt, Mike Stetson; Música: Vangelis

Explicación: como é voar sobre a maior lúa do Sistema Solar? En xuño, a sonda espacial Juno sobrevoou próxima a Xúpiter sobre a súa lúa xigante Ganímedes a tomou imaxes que foron dixitalmente combinadas neste detallado sobrevoo. Ao comezo do vídeo, Juno percorre a superficie de dous tons da lúa de 2 000 quilómetros de tamaño, revelando unha paisaxe alienixena xeada chea de fendas e cráteres. As fendas foron causadas probablemente polo movemento das placas superficiais, mentres que os cráteres foron causados por violentos impactos. Continuando a súa órbita, Juno realizou a continuación o seu sobrevoo número 34 sobre as nubes de Xúpiter. O vídeo construído dixitalmente amosa as numerosas nubes en rotación no norte e as zonas e bandas de cores da parte central nas que destacan varias nubes brancas ovais ao longo da cadea de perlas, e finalmente mías nubes en rotación no sur. O próximo setembro, Juno ten planeado un novo sobrevoo próximo a outra das lúas máis grandes de Xúpiter: Europa.