Categorías
Uncategorized

Mimas: unha pequena lúa cun gran cráter

Créditos da imaxe e Copyright: NASAJPL-CaltechSpace Science InstituteCassini

Explicación: Sexa o que sexa o que golpeou a Mimas estivo a piques de destruila. O que permaneceu é un dos máis grandes crácteres de impacto sobre unha das lúas máis pequenas de SaturnoO analisis indica que un impacto lixeiramente máis grande destruiría totalmente Mimas. O enorme cráter, denominado Herschel en honor ó descubridor en 1789 de Mimas, Sir William Herschel, abrangue uns 130 quilómetros e está destacado aquí. A baixa masa de Mimas produce unha gravidade superficial o suficientemente forte para crear un corpo esférico pero o suficientemente débil como para permitir características superficiáis grandes. Mimas está constituida principalmente de xeo de auga cun pouco de rocha – polo que se describe precisamente coma unha gran bola de neve suxa. A imaxe destacada tomouse durante o sobrevoo máis próximo feito pola sonda espacial Cassini máis aló de Mimas en 2010 mentres que estba en órbita arredor de Saturno.

Categorías
Uncategorized

Aurora sobre as nubes

Créditos da imaxe e Copyright: Daniele Boffelli

Explicación: Normalmente as auroras acontencia moi por riba das nubes. O resplandor da aurora créase cuando partículas de rápido movemento expulsadas dende o Sol impactan a magnetosfera da Terra, desde onde as partículas cargadas xiran en espiral ó longo do campo magnético da Terra ata golpear átomos e moléculas no alto da atmósfera da Terra. Un átomo de osíxeno, por exemplo, brillará coa luz verde que comunmente é emitada pola aurora despois de enerxizarse pola colisión. A parte máis baixa da aurora ocorrerá típicamente a uns 100 quilómetros de altitude, mentras que a maioría das nubes existen só por baixo dos 10 quilómetros. As alturas relativas das nubes e as auroras amósanse na imaxe destacada en 2015 dende DyrholaeyIslandia. Alí, un astrofotógrafo con determinación aturou os fortes ventos e os ceos inicialmente toldados nun intento de capturar a aurora sobre un pinturesco faro, só para tomar, por casualidade, a imaxe destacada incluíndo nubes lenticularesó longo do camiño.

Categorías
Uncategorized

Po lunar e cinta adhesiva

Créditos da imaxe: Apollo 17NASA

Explicción: Por qué é a Lúa poirenta? Na Terra, as rochas son erosionadas polo vento e a auga, creando o chan e area. Na Lúa, a larga historia de bombardeos de micrometeoritos desgastou a superficie rochosa creando unha capa  de chan lunar ou regolito. Para os astronautas do Apollo e os seus aparellos, o po fino e areoso era definitivamente un problema. Sobre a superficie lunar en decembro de 1972, os astronautas do Apollo 17  Harrison Schmitt e Eugene Cernan necesitaron arranxar un dos gardalamas do seu rover lunar nun esforzo para manter as “colas de galos” do po afastadas de sí mesmos e dos seus equipamentos. Esta imaxe amosa a roda e o su gardalamas cubertos de po xunto coa inxeniosa aplicación de mapas de reposto, abrazaderias e unha tira gris de cinta adhesiva.

Categorías
Uncategorized

Eclipse total de Lúa dende Sidney

Créditos da imaxe e CopyrightPeter Ward (Barden Ridge Observatory)

Explicación: A sombra avermellada do planeta Terra xoga a través do disco lunar nesta imaxe telescópica tomada o 26 de maio preto de Sydney, Nova Gales do Sur, Australia. Nesta noute nítida e clara unha Lúa Chea no perixeo deslizouse a través do extremo norte da escura umbra central da sombra. Breve para un eclipse lunar, a súa fase total durou só uns 14 minutos. Non obstante, a sombra da Terra non era completamente oscura. No canto, estaba bañada cunha feble luz vermella a partires de todos os solpores e menceres do planeta vistos dende a perspectiva dunha Lúa eclipsada, a luz avermellada do Sol dispeersada pola atmósfera da Terra. A composicón HDR de seis exposicións tamén amosa a amplio rango de variacións de brillo dentro da sombra umbral da Terra contra un feble fondo de estrelas.

Categorías
Uncategorized

Eclipse de lóstregos dende o Planeta das Cabras

Créditos da imaxe e Copyright: Chris Kotsiopoulos (GreekSky)

Explicación: As tormentas eléctricas casi estragaron esta vista do espectacular eclipse de lúa total do 15 de xuño do 2011. En cambio, as nubes de tormenta apartáronse 10 minutos durante a fase total do eclipse e os lóstregos contribuiron ó dramático ceo. Capturada nunha expsición de 30 segundos a escea tamén inspirou un dos mais memorables títulos (gracias ó astrofotógrafo) nos 25 anos de historia ata o de agora do APOD. Por suposto, a referencia ó lóstrego claramente ten sentido, e o xogo de sombras do oscuro eclipse lunar foi amplamente visible ó longo do planeta Terra en Europa, África, Asia e Australia. A imaxe por sí mesma, así e todo, fíxose dende a illa grega de Ikaria, en Pezi. Esa área é coñecida coma “o planeta das cabras” polo escarpado terreo e as rochas de aspecto extraño. O seguinte eclipse lunar total acontecerá o mércores.