Categorías
Uncategorized

Xúpiter e as lúas

Créditos da imaxe & Copyright: Robert Fedez

Explicación: Cantas lúas ves? Moita xente diría unha, en referencia á Lúa da Terra, prominente abaixo á esquerda. Pero vota unha ollada de preto ao obxecto na parte superior dereita. O que semella unha estrela é realmente o plantea Xúpiter, e a túa ollada de preto podería revelar que non está só – está arrodeado por algunha das súas lúas máis grandes. De esquerda a dereita estas Lúas de Galileo son ÍoGamínedesEuropa e Calisto. Estas lúas orbitan o mundo xoviano como os planetas do noso Sistema Solar orbitan o Sol, nunha liña cando se ven dende o lado. A imaxe única destacada foi capturada a semana pasada dende CancúnMéxico, na súa órbita arredor da Terra, se deslizou polo distante planeta. Incluso mellores vistas de Xúpiter están sendo actualmente capturadas pola sonda Juno da NASA, agora nunha órbita en bucle arredor do planeta máis grande do Sistema Solar. A Lúa da Terra continuará a pasar casi por diante de Xúpiter e Saturno unha vez ó mes (mes — month – moon-th) mentres os dous planetas xigantes se aproximan a súa propia gran conxunción en Decembro.

Categorías
Uncategorized

NGC 6357: Catedral ás Estrelas Masivas

Créditos da imaxe: NASAESA e Jesús Maíz Apellániz (IAA, Spain); Agradecementos: Davide De Martin (ESA/Hubble)

Explicación: Cómo de masiva pode ser unha estrela normal? Estimacións feitas a partires da distancia, brillo e modelos solares estándar deron a unha galaxia no cúmulo aberto Pismis 24 máis de 200 veces a masa do noso Sol, facéndoa unha das estrelas máis masivas coñecidas. Esta estrela é o obxeto máis brillante localizado xusto en riba do frente gaseoso na imaxe destacada. Unha inspección de preto das imaxes tomadas co Telescopio Espacial Hubble, non obstante, amousou que Pismis 24-1 debe a súa brillante luminosidade non a unha única estrela senón a tres polo menos. As estrelas compoñentes ficarían preto das 100 masas solares, sendo das estrelas máis masivas das que actualmente se ten rexistro. Hacia a parte inferior da imaxe, as estrelas aínda se están a formar na asociada nebulosa de emisión NGC 6357. Asemellando quizáis coma unha catedral Gótica, as estrelas enerxéticas preto do centro semellan estar brotando e iluminando unha espectacular casula.

Categorías
Uncategorized

O val de Orión

Créditos da visualización: NASAESA, F. Summers, G. Bacon,
Z. Levay, J. DePasquale, L. Frattare, M. Robberto, M. Gennaro (STScI) and R. Hurt (Caltech/IPAC)

Explicación: Esta emocionante e pouco familiar vista da Nebulosa de Orión é una visualización baseada en  datos astronómicos e técnicas de renderización de películas. De preto coa famosa gardería estelar normalmente vista dende 1.500 anos luz de distancia, as imaxes dixitalmente modeladas transitan dende a representación da luz visible baseada en datos do Hubble na esquerda aos datos infravermellos do Telescopio Espacial Spitzer na dereita. A perspectiva no centro semella un val dun ano luz de anchura, na parede da xigante nube molecular da rexión. O val de Orión finaliza nunha cavidade tallada polos ventos de enerxía e da radiación das masivas estrelas centrais do cúmulo de estrelas Trapecio. A imaxe única é parte dun vídeo tridimensional de múltiples lonxitudes de onda que permite ao espectador experimentar un voo inmersivo de tres minutos a través da Gran Nebulosa de Orión.

Categorías
Uncategorized

Galaxias cuncha en Piscis

Créditos da imaxe & Copyright: Martin Pugh

Explicación: Esta paisaxe celeste intergaláctica destaca un peculiar sistema de galaxias catalogado coma Arp 227 a uns 100 millóns anos luz de distancia. Navegando dentro dos confíns da constelación de Piscis, Arp 227 consiste nas dúas galaxias prominentes á dereita do centro. a curiosa galaxia cuncha NGC 474 e a súa veciña zul con brazos en espiral NGC 470. Os febles e anchos arcos ou cunchas de NGC 474 puideron formarse por un encontro gravitacional coa veciña NGC 470. Alternativamente as cunchas puideron ser orixinadas por unha fusión cunha galaxia máis pequena producindo un efecto análogo ás ondas a través da superficie dun estanque. A gran galaxia na parte superior esquerda da imaxe, NGC 467, semella estar arrodeada por febles cuchas tamén, evidencia outro sistema de galaxias interactuando. Intrigantes galaxias no fondo están espalladas arredor do campo que tamén inclúe picudas estrelas en primeiro plano. Por suposto, esas estrelas están no interior da nosa propia Galaxia Vía Láctea. O campo visual abarca 25 minutos de arco ou 1/2 grao no ceo.

Categorías
Uncategorized

A paisaxe celeste de Cygnus

Créditos da imaxe & CopyrightAlistair Symon

Explicación: Con pinceladas de po interestelar e gas hidróxeno brillante, esta fermosa paisaxe celeste está pintada ó través do plano da nosa Galaxia Vía Láctea, preto do extremo norte da Gran Fenda (Great Rift) e constelación de Cygnus o Cisne. Composta por 22 imaxes diferentes e máis de 180 horas de datos de imaxes, o mosaico abarca uns impresionantes 24 graos a través do ceo. A estrela Alpha de Cygnus, brillante, quente, a superxigante Deneb atópase preto da parte superior do centro. Chea de estrelas e nubes de gas luminosas Cygnus tamén é o fogar da escuridade, a escura Nebulosa Saco de Carbón do Norte, que se extende dende Deneb ata o centro da vista. O brillo avermellado das rexións de formación de estrelas NGC 700 e IC 5070, a Nebulosa Norteamérica e a Nebulosa do Pelícano, están xusto á esquerda de Deneb. A Nebulosa do Velo está destacada abaixo e á esquerda do centro. Un remanente da supernova, o Velo está afastada uns 1.400 anos luz, pero como moitas outras nebulosas e cúmulos estelares son identificables en toda a escea cósmica. Por suposto, a mesma Deneb é tamén coñecida polos observadores do hemisferio norte polo seus lugar en dous asterismos — marcando a parte superior da Cruz do Norte e un vértice do Triángulo de Verán