Categorías
Uncategorized

Saturno, Tetis, aneis e sombras

Créditos da imaxe: Cassini Imaging TeamSSIJPLESANASA

Explicación: Vistos dende a xeada lúa Tetis, os aneis e as sombras amosarían unhas fantáticas vistas do sistema saturniano. Non pasaches por Tetis últimamente? Entón esta maravillosa paisaxe de aneis dende a sonda Cassini terá que ser suficiente polo de agora. Capturado coa luz solar xunto por baixo e á esquerda do centro da imaxe en 2005, Tetis ten uns 1.000 quilómetros de diámetro e orbita a menos de cinco radios de saturno dende o centro do planeta xigante gaseoso. A esa distancia (uns 300.000 quilómetros) atópase moi lonxe dos principais aneis brillantes de Saturno, pero Tetis é unha das cinco lúas principais que se atopan dentro dos límites do débil e tenue a anel exterior E. Descuberto na década de 1980, as dúas pequenas lúas Telesto e Calypso mantéñense estables ó longo do órbita de Tetis. Telesto precede e Calipse segue a Tetis mentras o trío xira entorno a Saturno.

Categorías
Uncategorized

A Lúa Chea e a Bailarina

Créditos da imaxe e Copyright: Elena Pinna

Explicación: O luns, a Lúa Chea de xaneiro saiu mentres o Sol se poñía. Fotografada preto do horizonte leste, os seus tonos cálidos vense nest imaxe tomada preto de Cagliari, capital da islla italiana de Cerdeña. Por suposto, os patróns familiares de luz e sombras ó longo da cara visible da Lúa son creados polas brillantes e escarpadas terras altas e as escuras e suaves mareas lunares. Tradicionalmente os patróns vense coma pareidolias, dando a ilusión visual dunha cara humana, coma o Home na Lúa ou dun animal familiar coma o coello da Lúa. Pero por un momento, o enxame de murmurizacións, tamén coñecido coma bandada de estorniños, conxeado no campo de visión da imaxe aporta outro elemento pareidólico á escea. Algúns poden ver a grácil figura dunha bailarina enfeitizada pola luz da Lúa.

Categorías
Uncategorized

O Chorro da Estrela Nova MHO 2147

Créditos de imaxe e License: International Gemini Observatory / NOIRLab / NSF / AURA
Agradecementos: L. Ferrero (Universidad Nacional de Córdoba)

Explicación: As estrelas láser guía e as ópticas adaptativas deron nitidez a esta impresionante imaxe terrestre de chorros estelares dende o Observatorio Gemini Sur, nos Andes Chilenos, planeta Terra. Estes chorros xemelgos de MHO 2147 proveñen den unha estrela nova en formación. Atópase cara a centro da Vía Láctea e os límites das constelacións do Seteiro e Ofiuco a unha distancia estimada duns 10.000 anos luz. No centro, a propia estrela está oscurecida por unha densa rexión de po frío. Pero a imaxe infravermella segue a trazar o sinuoso chorro ó longo do marco que se espallaría uns 5 anos luz de distancia estimada do sistema. Impulsados cara o exterior pola nova estrela en rotación, a aparente dirección errante dos chorros é probablemente debida á precesión. Parte dun sistema estelar múltiple, o eixo de rotación da nova estrela precesaría lentamente ou cambalearía coma unha buxaina baixo a influencia gravitacional das súas cercanas compañeiras.

Categorías
Uncategorized

Unha treboada eléctrica en retirada ó solpor

Créditos da imaxe e Copyright: Alan Dyer (O ceo asombroso // The Amazing Sky)

Explicación: Qué tipo de nube é esa? Esta nube cumulonimbus en retirada, máis comunmente chamada nube de treboada, e algo inusual xa que contén as inusuais protuberancias dunha nube mammatus no extremo máis cercano, mentra que simultáneamente produce a caída de chuvia no extremo oposto. Tomada a mediados de 2013 no sur de AlbertaCanada, a nube está a moverse cara o leste, na distancia, mentres que o Sol se pon no oeste, detrás da cámara. Na imaxe destacada, as cores gráficas do solpor cruzan o ceo para dar a xa de por sí fotoxénica nube uns rechamantes tonos laranxas e rosados. Un ceo azul escurecéndose, cobre o fondo. Ademáis nadistancia, unha Lúa nacente, crecente e gibosa é visible no extremo dereito.

Categorías
Uncategorized

A Europa de Galileo

Créditos da imaxe: NASAJPL-CaltechSETI Institute, Cynthia Phillips, Marty Valenti

Explicación: Mirando cara o sistema Xoviano a fináis da década de 1990, a sonda Galileo rexistrou impresionantes vistas de Europa e descrubriu probas de que a superfice xeada da lúa probablemente agocha un océano profundo e global. Os datos da imaxe da Europa de Galileo remastererizáronse aquí, con calibracións melloradas para producires unha imaxe en cor que se aproxima ó que ollo humano vería. As largas e curvadas fracturas de Europa indican a existencia de auga líquida no subsolo. A flexión da marea que experimenta a gran lúa na súa órbita elíptica arredor de Xúpiter suministrad a enerxía necesaria para manter o océano líquido. Pero o máis tentador é a posibilidade de que incluso en ausencia de luz solar ese proceso poida suministrar a enerxía necesaria para dar soporte á vida, facendo de Europa un dos melloreslugares para a búsqueda da vida máis aló da Terra. Qué clase de vida podería prosperar nun océano profundo, escuro e subterráneo? Pensemos nas propias gambas extremas do noso planeta Terra.