Categorías
Uncategorized

Unha nebulosa Falcon 9

Créditos da imaxe & CopyrightDennis Huff

ExEplicación: Non é a última vista do Telescopio Espacial Hubble dunha distante nebulosa galáctica,esta nube iluminada de gas e pó deslumbrou aos observadores da costa espacial á primera hora da mañá do 29 de agosto. A instantánea tomouse ás 3:17am dende o Space View Park en Titusville, Florida. Oconteceu uns 3 minutos despois do lanzamento do Falcon 9 de SpaceXX na misión CRS-23 para reabastecer a Estación Espacial Internacional. Captura as columnas á deriva e os gases de escape da primeira e segunda etapas do foguete que se elevan a través dos escuros ceos. O punto brillante da parte inferior é a segunda etapa que continúa na órbita baixa da Terra. O punto superior é a primeria etapa do foguete realizando un acendido de retroceso. Por suposto, o impulsor da primeira etapa retornou para facer a primeira aterraxe no último barco-dron autónomo chegado ó Atlático, A Short Fall of Gravitas.

Categorías
Uncategorized

NGC 7023: a Nebulosa Iris

Créditos da imaxe e CopyrightSatwant Kumar

Explicación: Estas nubes cósmicas floreceron a 1.300 anos luz de distancia, nos fecundos campos de estrelas da constelación de Cefeo. Chamada Nebulosa Iris, NGC 7023 non é a única nebulosa que evoca imaxes de flores. Non obstante, esta imaxe telescópica profunda amosa o rango de cores e simetrías da Nebulosa Iris, incrustada nos campos circundantes de po interestelar. Dentro da propia Iris, o material nebular poirento rodea unha quente e xoven estrela. A cor dominante da nebulosa de reflexión máis brillante é azul, característico dos grans de po que reflicten a luz da estrela. Os filamentos centrais da nebulosa de reflexión brillan cunha feble fotoluminiscencia avermellada, posto que algúns grans de pó converten eficazmente a radiación ultravioleta invisible da estrela en luz visible vermella. As observacións infravermellas indican que esta nebulosa contén moléculas de carbono complexas coñecidas coma PAHs. Os poirentos pétalos azuis da Nebulosa Iris espállanse uns 6 anos luz.

Categorías
Uncategorized

M51: a Galaxia Remuíño

Créditos da imaxe e CopyrightJosep Drudis

Explicación: Atopa o Setestrelo (Carro ou Gran Cazo) e segue o mango lonxe da cunca do cazo ata chegar a última estrela brillante. Entón, só desliza o teu telescopio un pouco cara o sur e ó oeste e atoparás este espectacular par de galaxias interactuando, a entrada número 51 no famoso catálogo de Charles Messier. Quizáis a nebulosa espiral orixinal, a gran galaxia cunha estructura espiral ben definida esté tamén catalogada como NGC 5194. Os seus brazos espiráis e liñas de po barren claramente frente a súa galaxia compañeira (na parte superior), NGC 5195. O par atópase a uns 31 millóns de anos luz e oficialmente reside dentro dos límtes angulares da pequena constelación de Canes Venatici. A pesares de que M51 semella feble e borrosa a simple vista, as imaxes profundas coma esta revelan as súas chamativas cores e os restos das mareas galácticas.

Categorías
Uncategorized

Fantasmas danzantes: chorros curvos dende galaxias activas

Créditos da imaxeJayanne English & Ray NorrisEMU-ASKAPDESTexto: Jayanne English (U. Manitoba)

Explicación: Porqué emitirían as galaxias chorros que semellen fantasmas? E ademáis, porqué semellan estar bailando? Os rizados e esponxosos chorros dos buracos negros supermasivos nos centros de dúas galaxias anfitrionas (arriba ó centro e abaixo á esquerda) non se asemellan a nada visto antes. Atopáronos astrónomos empregando o radiotelescopio Australian Square Kilometer Array Pathfinder (ASKAP) cando estaban a crear mapas para trazar a evolución das galaxias. As imaxes previas a este Mapa Evolutivo do Universo só amosaban manchas amorfas. Co paso do tempo, as comparacións das cantidades relativas de enerxía emitida revelaron que as estructuras alongadas e brillantes foro creadas por electróns fluíndo ó redor das liñas de campo magnético. A superposición dos datos de radio sobre una vista óptica do ceo (Dark Energy Survey) confirmou que os fluxos de electróns orixinábanse nos centros das galaxias activas. Normalmente estos Núcloeso galácticos activos (AGN) producen chorros rectilíneos. Unha das principais hipóteses para a orixe xeométrica destas fromas insualmente elegantes ten que ver co fluxo dos ventos intergalácticos de gran escala.

Astrofísicos: Búsqueda de máis de 2.500 códigos na Astrophysics Source Code Library (Biblioteca Astrofísica de Código Aberto)