Categorías
Uncategorized

Solis Lacus: The Eye of Mars

Créditos da imaxe e CopyrightDamian Peach

Explicación: tal e como pode verse cun telescopio dende a Terra, o brillo de Marte vai crecendo nos ceos nocturnos, mentres se aproxima á súa oposición o 13 de outubro. Marte semella estar mirándonos a nós nesta foto do Planeta Vermello tomada o 22 de setembro. O disco de Marte está preto do seu máximo de tamaño aparente para telescopios terrestres, menos de 1/80 do diámetro aparente da Lúa chea. O casquete xeado do polo sur, que decrece estacionalmente, é visible na parte inferior da imaxe mentres que as bretemosas nubes do norte aprécianse na parte superior. Un detalle circular de albedo escuro, o Solis Lacus (Lago do Sol), atópase xusto na parte inferior esqueda do disco marciano. Contorneado polo claro borde sur do Valles Marineris, Solis Lacus semella unha pupila de tamaño planetario, e coñécese por tanto como o ollo de Marte. A comezos do século XX, o astrónomo e ávido observador de Marte Percival Lowell asociou o ollo de Marte a un conxunto de canais que cartografiou nos seus debuxos do Planeta Vermello. Os amplios e visibles cambios no tamaño e forma do ollo de Marte enténdese agora grazas ás imaxes de alta resolución da supercie marciana, e débense ao po transportados polos ventos da feble atmosfera marciana.

Categorías
Uncategorized

Sonificado: Os piares da Nebulosa da Aguia

Créditos da imaxe: NASAESA, e The Hubble Heritage Team (STScI/AURA);
Sonificación: NASACXCSAOK. ArcandM. Russo e A. Santaguida

Explicación: Si, pero algunha vez experimentache a Nebulosa da Aguia cos teus ouvidos? A famosa nebulosa M16 é mellor coñecida polo deleite que supón para a vista, onde destacan estrelas xóvenes brillantes formándose no interior das impoñentes estructuras escuras. Estas columnas de po e gas frío de varios anos luz de lonxitude atópanse a uns 6 500 anos luz de distancia cara a constelación da Serpe (Serpens). Esculpidas e erosionadas pola luz ultravioleta de alta enerxía e os poderosos ventos do cúmulo de estrelas másivas M16, os propios piares cósmicos están destinados á súa destrucción. Pero este ambiente turbulento de formación estelar en M16, cuxos espectaculares detalles captúranse nesta imaxe combinada do Hubble (no visible) e Chandra (raios X) é moi probablemente un ambiente moi similar no cal se formou o noso propio Sol. No video presentado podes escoitar os sons das estrelas e o po a medida que a liña de sonificación avanza de esqueda a dereita, onde a posición vertical determina a altura do son.

Categorías
Uncategorized

Encélado en infravermello

Créditos da imaxe: VIMS TeamSSIU. ArizonaU. NantesESANASA

Explicación: un dos mundos máis atraentes dos Sistema Solar, Encélado, a lúa de xeo de Saturno móstrase nestas vistas hemisféricas tomadas pola sonda Cassini. As cinco imaxes en falsa cor presentan 13 anos de imaxes no infravermello capturadas polo espectrómetro de cartografiado visual e infravermello da Cassini. O xeo máis fresco é coloreado de cor vermella, onde destacan uns rasgos moi distintivos que semellan longos cortes no polo sur desta lúa de 500 quilómetros de diámetro. Estas raias que semellan as dun tigre correspóndense con fracturas na superficie que posiblemente conectan co océano baixo a codia de xeo de Encélado. As fracturas tamén son a orixe das erupcións de xeo que emanan continuamente ao espazo. Estas erupcións foron descubertas pola sonda Cassini en 2005. Agora, os tons vermellos na metade norte tamén indican a continua alteración da superficie desta lúa xeolóxicamente activa, un mundo que podería manter condicións compatibles coa vida.

Categorías
Uncategorized

Tránsito da ISS por Marte

Créditos da Imaxe e Copyright: Tom Glenn

Explicación: viche algunha vez á estación espacial facer esto? Se se coñece cando e a onde mirar, observar o paso da brillante Estación Espacial Internacional (ISS) atravesando o ceo nocturno é unha vista fascinante pero non moi inusual. Existen imaxes da ISS cruzando fronte a Lúa ou o Sol, aínda que son algo peculiares xa que requiren planificación, elección do momento xusto e paciencia. Sen embargo, capturar a ISS cruzando por diante do minúsculo Marte está a outro nivel. Empregando software en liña, o fotógrafo decatouse de que o inusual tránsito sería visible só momentaneamente dende un pequeno anaco de terra. Neste lugar, a velocidade relativa con respecto ao chan da ISS sería duns rápidos 7.4 quilómetros por segundo. Sen embargo, cunha cámara normal, un pequeno telescopio, unha localización exacta para montar o equipo, unha dirección de apuntado exacta e unha planificación por debaixo do milisegundo, o fotógrafo foi capaz de crear un video de onde a imaxe mostrada correspóndese con 0.00035 segundos de exposición. Na imaxe capturada resultante detalles de Marte e a ISS son visibles simultaneamente. Esta imaxe foi capturada o pasado luns ás 05:15:47 hora local dende o noreste de San Diego, California, Estados Unidos. Ainda que típicamente Marte é angularmente máis pequeno ca ISS, aproxímase ao seu máximo de tamaño angular nas próximas semanas, xa que o planeta azul (a Terra) aproxímase ao seu máximo acercamento co planeta vermello (Marte), nas súas respectivas órbitas entorno ao Sol.

Categorías
Uncategorized

Comeza o Ciclo Solar 25

Créditos da imaxe: NASASDO

Explicación: a tendencia xeral dos datos de avistamentos de manchas solares confirman que o mínimo de actividade do ciclo solar de aproximadamente 11 anos de duración sucedeu en decembro de 2019, marcando por tanto o comezo do Ciclo Solar 25. O quedo Sol, no seu mínimo de actividade, pódese ver na metade dereita da imaxe hemisférica partida. En contraste, na parte esquerda móstrase un activo Sol no seu máximo de actividade do Ciclo Solar 24, capturado en abril do 2014. As imaxes en ultravioleta extremo capturadas polo orbitador SDO (Solar Dynamics Observatory) destacan os rizos coronais e as rexións activas na luz producida polos átomos de ferro altamente ionizados. Controlando o clima espacial na contorna do noso propio planeta, o Ciclo Solar 24 foi relativamente quedo e as predicións sobre o ciclo 25 indican que tamén será así. O máximo de actividade do ciclo 25 espérase en xullo de 2025. O Ciclo Solar 1, o primeiro ciclo solar determinado a partires de rexistros históricos de manchas solares considérase que comezou cun mínimo en febreiro de 1755.