Categorías
Uncategorized

A pegada do lanzamento da misión Crew-1

Créditos da imaxe e Copyright: Jen Scott

Explicación: abandonando a Terra por un intre, o foguete Falcon 9 de SpaceX debuxa un arco no ceo nocturno o pasado domingo ás 7:27 PM EST (hora do leste de Norteamérica). Esta exposición de 3 minutos e 20 segundos amosa a pegada do lanzamento sobre a rampa 39A do Centro Espacial Kennedy. O foguete transporta catro astronautas de camiño á Estación Espacial Internacional durante o primeiro voo oficial desta nave espacial comercial tripulada certificada pola NASA. Alcumada Resilience (Resiliencia), os astronautas da nave Crew Dragon atracaron con éxito na ISS un día máis tarde, o luns 16 de novembro. Ao final da súa estancia de 6 meses na ISS, os astronautas que forman a tripulación da Crew-1 empregarán esta mesma nave para retornar á Terra. Por suposto, 9 minutos despois do lanzamento, a primeira etapa do foguete Falcon 9 retornou á Terra aterrando no Oceano Atlántico sobre a plataforma mariña autónoma chamada Just Read The Instructions (Só lee as instruccións).

Categorías
Uncategorized

Cúmulo dobre de Perseo

Créditos da imaxe e Copyright: Greg Polanski

Explicación: a maioría dos cúmulos estelares son singularmente impresionantes. Sen embargo, os cúmulos abertos NGC 869 e NGC 884 pódense considerar dobremente impresionantes. Tamén coñecidos como “h e khi Persei”, este inusual cúmulo dobre é brillante dabondo como para ollarse sen anteollos. Aínda que o seu descubrimento posiblemente precedera rexistros históricos, o astrónomo grego Hiparco catalogouno como cúmulo dobre.
Ámbolos dous cúmulos atópanse a máis de 7 000 anos luz cara a constelación de Perseo, pero só están separados por uns centros de anos luz. Ademáis de atoparse físicamente preto entre eles, as súas idades baseadas nas súas estrelas individuais son semellantes, indicando que os dous cúmulos tiveron a súa orixe na mesma rexión de formación estelar.

Categorías
Uncategorized

A zona da Tarántula

Crédito da Imaxe e Copyright: Ignacio Diaz Bobillo

Explicación: a Nebulosa da Tarántula, tamén coñecida como 30 Doradus, abrangue máis de 1000 anos luz de diámetro e é unha rexión xigante de formación estelar na cercana galaxia satélite da Gran Nube de Magallanes. A uns 180 000 anos luz de distancia, é a maior e máis activa rexión de formación estelar coñecida en todo o Grupo Local de galaxias. Este arácnido cósmico esténdese ao través desta espectacular vista, composta por datos obtidos cun filtro de banda estreita centrado na emisión do hidróxeno ionizado e os átomos de osíxeno. Dentro da Nebulosa da Tarántula (NGC 2070), a intensa radiación, os ventos estelares e as sacudidas das supernovas do xóve cúmulo central de estrelas masivas, catalogado como R136, iluminan a nebulosa e conforman os filamentos arácnidos. Ao redor da Tarántula existen outras rexións de formación estelar con cúmulos de estrelas xóvenes, filamentos e nubes con forma de burbulla. De feito, a captura inclúe o lugar da supernova máis próxima en tempos modernos, SN 1987A, xusto no centro. Este campo tan rico esténdse uns 2 graos no ceo, o equivalente a 4 Lúas cheas, na constelación austral do Dourado. Pero se a Nebulosa da Tarántula estivera máis preto, por exemplo a 1500 anos luz como a Nebulosa de Orión, ocuparía a metade do ceo.

Categorías
Uncategorized

Cometa ATLAS e o Cinto de Orión

Créditos da Imaxe e Copyright:Charles Bracken

Explicación: co seu máximo achegamento á Terra o 14 de novembro, o cometa ATLAS (C/2020 M3) foi descuberto este verán polo sistema de detección ATLAS (Asteroid Terrestrial-impact Last Alert System) da NASA. Aínda que o seu brillo será menor co cometa NEOWISE será visible con anteollos ao seu paso fronte a constelación de Orión. Esta fotografía do 8 de novembro combina exposicións do cometa con exposicións das estrelas de Orión. Créase deste xeito unha visión profunda do ceo moi efectiva que amosa as cores e os detalles que non se poden apreciar nin cos anteollos. A coma de cor verdosa do cometa amósase na parte superior esquerda da imaxe, sobre o cinto de tres estrelas aliñadas de Orión xusto baixo o centro da fotografía. Moi probablemente tamén albisques a Nebula de Orión e a Nebulosa Cabeza de Cabalo neste campo espectacular. Por suposto, unha das estrelas do Cinto de Orión atópase a case 2000 anos luz de aquí. O 14 de novembro, o cometa ATLAS atoparase a tan só 2.9 minutos-luz da Terra

Categorías
Uncategorized

As cores da Lúa

Créditos da imaxe e CopyrightMarcella Giulia Pace

Explicación: Cal é a cor da Lúa? Depende da noite. Dende fora da atmosfera terrestre a escura Lúa brilla pola luz do Sol reflexada, tinguíndose dunha cor gris amarronada. En cambio, vista dende o interior da atmosfera da Terra a Lúa semella un chisco diferente. A imaxe amosa unha colección de fotografías da Lúa chea documentadas por unha astrofotógrafa ao longo de 10 anos dende diferentes localizacións en Italia. Cores vermellas ou amarelas típicamente indican que a Lúa estaba preto do horizonte. Nese lugar, parte da luz azul dispérsase recorrendo un camiño maís longo mentres atravesa a atmosfera. Unha Lúa azulada é máis inusual e pode indicar que é vista ao través de partículas de pó. O que xenerou a Lúa violeta é incerto, pero pode que sexa unha combinación de efectos. A derradeira imaxe captura a Lúa durante o eclipse total de xullo de 2018, onde a Lúa trala sombra da Terra aparece nun feble ton vermello debido á luz refractada entorno á atmosfera terrestre. A próxima Lúa chea será ao final deste mes (en inglés month: moon-th) e coñécese nalgunhas culturas como a Lúa do Castor.