Categorías
Uncategorized

Sobrevoo a Venus

Créditos da imaxe: NASAJHUAPLNaval Research Lab, Guillermo Stenborg e Brendan Gallagher

Explicación: na súa misión de exploración da heliosfera interior e a corona solar, o 11 de Xullo de 2020 a sonda solar Parker da NASA capturou coa súa cámara de campo amplo esta incrible vista da cara nocturna de Venus a unha distancia duns 12 400 quilómetros. A nave facía a súa terceira de sete manobra de asistencia gravitatoria sobrevoando o planeta interior. As manobras de asistencia gravitatoria están deseñadas para que a gravidade de Venus axude a alterar a órbita da nave para achegarse ata 6 millóns de quilómetros da superficie solar a finais de 2025. Nesta imaxe sorprendente, a cámara lateral semella buscar entre as nubes a rexión escura central coñecida como Aphrodite Terra, a chaira máis grande da superficie venusiana. O anel brillante no borde do planeta é o brillo nocturno probablemente causado polos átomos de osíxeno excitados recombinándose para formar moléculas nas capas altas da atmosfera. As raias e manchas brillantes que cruzan a imaxe débense probablemente a partículas cargadas e po próximo á cámara que reflexan a luz solar. Os astrónomos do planeta Terra seguramente recoñecerán as familiares estrelas do cinto de Orión e a espada abaixo á dereita.

Categorías
Uncategorized

Galaxia espiral M66 vista polo Hubble

Crédito da imaxe: NASAESAHubbleJanice LeeProcesado e Copyright: Leo ShatzTexto: Karen Masters

Explicación: sempre é bo ter unha nova vista dun vello amigo. Esta espectacular imaxe cercana da galaxia espiral M66 feita polo Telescopio Espacial Hubble é sinxelamente eso. A galaxia espiral M66 cunha pequena barra central é membro do triplete de galaxias de Leo, un grupo de tres galaxias a uns 30 millóns de anos luz de distancia dende aquí. O triplete de Leo é un obxectivo popular de telescopios relativamente pequenos, en parte por que M66 e as súas compañeiras M65 e NGC3628 teñen unha separación angular entre elas semellante a unha Lúa chea. A imaxe do Hubble de M66 axuda a investigar a conexión entre a formación estelar e as nubes de gas molecular. Son claramente visibles as estrelas máis azuis e as nubes de hidróxeno ionizado de cor rosa espalladas ao longo dos brazos espirais, así como as liñas escuras de po nas cales pode esconderse máis formación estelar.

Categorías
Uncategorized

Video: Perseverance aterrando en Marte

Créditos do video: NASA/JPL-CaltechMars 2020 Mission Team

Explicación: como é aterrar en Marte? Para ter unha mellor monitorización dos instrumentos implicados na entrada, descenso e aterraxe do rover Perseverance en Marte a semana pasada, incluíronse cámaras con capacidade de vídeo que retornaron agora as imaxes captadas. A composición de 3 minutos e medio amosa o comezo da manobra ca apertura do inmenso paracaídas que frea á nave cando entra na atmosfera marciana. A continuación o escudo térmico sepárase e cae. Mentras Perseverance descende, Marte faise máis grande na vista e o detalle da superficie aumenta. Despois de 2 minutos no vídeo, o paracaídas é liberado e Perseverance comeza a aterraxe cos seus foguetes que levantan o po da superficie. A grúa voadora (Sky Crane) pousa a Perseverance suavemente na superficie e axiña lisca do lugar. O rover robotizado Perseverance comezará agora a súa exploración do antigo cráter Jezero, incluíndo a busca de sinais de vida que existiran algunha vez no planeta veciño da Terra.

Categorías
Uncategorized

Alpes Suizos, ceo marciano

Crédito da imaxe e Copyright:Jens Bydal

Explicación: tomada o 6 de febreiro, esta montaña nevada fotografouse preto de Melschsee-Frutt, no centro de Suiza, na Terra. A cor vermella da luz diurna e o brillo azulado entorno ao Sol do mediodía semellan as cores do ceo marciano. Por suposto, ambos mundos teñen o mesmo Sol. Dende Marte, o Sol só brilla a metade e vese con 2/3 do seu tamaño comparado coa súa apariencia dende a Terra. Erguéndose dende a superficie, finas partículas de po rico en óxidos de ferro suspéndense na fina atmosfera marciana facendo vermello ao Planeta Vermello. Este po absorbe a luz solar azul tinguindo Marte de cor vermella, mentres que a dispersión fai que a luz sexa lixeiramente azulada preto do pequeno e máis feble sol marciano. Normalmente a atmosfera máis densa da Terra dispersa moito máis a luz azul provocando o terrestre ceo azul. Pero o 6 de febreiro, unha inmensa nube de po cruzou o Mediterráneo dende o deserto do Sahara chegando aos Alpes suizos, atenuando o Sol e tinguindo o mediodía alpino cas cores do ceo marciano. O día seguinte, só a neve permanecía cuberta polo po vermello.

Categorías
Uncategorized

Columna solar con arco tanxente superior

Crédito da imaxe e Copyright: Mike Cohea

Explicación: non foi a típica columna solar. Fai dúas semanas, xusto despois do amencer en Providence, Rhode Island, EEUU, un fotógrafo mirando pola súa fiestra ficou abraiado. O asombro debeuse a unha columna solar dispersándose na cima. As columnas solares son singulares columnas de luz que van cara o Sol, son moi raras de ver e a causa é o reflexo da luz solar en discos de xeo de forma hexagonal caendo na atmosfera da Terra. Por separado, os arcos tanxentes superiores aparecen cando a luz do Sol refracta ao través de tubos de xeo de forma hexagonal. Atopar unha columna solar conectada ao arco tanxente superior é extraordinario, e inicialmente foi necesario certo análise para entender o que sucedía. A principal teoría é que a columna solar creouse dun xeito complexo e infrecuente mediante tubos de xeo caendo do ceo. É posible que un fenómeno tan extraordinario non sería visto de novo se non fora pola axilidade do fotógrafo e pola cámara do seu teléfono intelixente.