Categorías
Uncategorized

A Lente Gravitacional da Cruz de Einstein

Créditos da imaxe e LicenciaJ. Rhoads (Arizona State U.) et al., WIYNAURANOIRLabNSF

Explicación: A meirande parte das galaxias teñen un núcleo único, ten esta galaxia catro? A estraña resposta leva aos astrónomos a concluir que o núcleo da galaxia circundante nin siquera é visible nesta imaxe. O trevo central é máis ben a luz emitida por un quasar de fondo. O campo gravitacional da galaxia visible en primeiro plano rompe a luz deste distante quasar en catro imaxes diferentes. O quásar debe estar correctamenet aliñado detrás do centro da masiva galaxia para que un espexismo coma este sexa evidente. O efecto xeral é coñecido coma Cruz de Einstein. Aínda máis estraño, as imaxes da Cruz de Einstein varían en bbrillo relativo, realzado ocasionalmente polo efecto de microlente gravitacional de estrelas específicas na galaxia en primeiro plano.

Categorías
Uncategorized

A Lúa Lisa / A Moona Lisa

Créditos da imaxe e Copyright: Gianni Sarcone e Marcella Giulia Pace

Explicación: Só as cores naturais da Lúa nos ceos do planeta Terra aparecen nesta creativa presentación visual. Arranxados coma pixels na imaxe enmarcada, os discos lunares fotografáronse en diferentes momentos. Os seus diferentes matices débense en última instancia á luz solar afectada polos cambios nas condicións atmosféricas e ó aliñamento da Lúa, a Terra e o Sol. Aquí, os discos lunares máis escuros son as cores do brillo da Terra. A descripción do brillo da Terra, en termos da luz solar reflexada polos océanos da terra iluminando a superficie escura da Lúa, escribiuna Leonardo da Vinci fai máis de 500 anos. Pero alónxate máis do teu monitor ou simplemente cambias a tú mirada ás versións máis pequenas da imaxe. Poderás ver tamén unha das máis famosas obras de arte de da Vinci.

Categorías
Uncategorized

NGC 7822: Remuíño nos ceos do Sur

Créditos da imaxe e Copyright: Mike Selby

Explicación: A uns 70 millóns de anos luz de distancia, a fermosa galaxia espiral NGC 289 é mais grande que a nosa propia Vía Láctea. Vista case de de fronte, o seu brillante núcleo e o colorido disco central dan paso a uns febles e azulados brazos espiráis. Os extensos brazos exténdense maís de 100 mil anos luz dende o centro da galaxia. Na parte inferior dereita neste nítido retrato telescópico da galaxia o brazo espiral principal semella atopar unha pequena e difusa galaxia compañeira elíptica que interactúa coa enorme NGC 289. Por suposto, as estrelas picudas están no primeiro plano da escea. Atópanse dentro da Vía Láctea cara a constelación do sur do Escultor.

Categorías
Uncategorized

Siluetas de Lúa Chea

Créditos do video e Copyright: Mark GeeMúsica: Tenderness (Dan Phillipson)

Explicación: Viches algunha vez a saída da Lúa? A lenta ascensión dunha Lúa case chea sobre un horizonte despexado pode ser unha vista impresionante. Unha impresionante saída de lúa fotografouse a principios de 2013 sobre o Miradoiro do Monte Victoria en WellingtonNova Zelanda. Cunha cuidado planificación, un afanoso astrofotógrafo colocou a cámara a uns 2 quilómetros de distancia e apuntou cara o miradoiro onde a Lúa seguramente pronto estaría a facer o seu debut nocturno. A destacada secuencia de disparos únicos está sin editar e amosa en tempo real, non é un timelapse. A xente no Miradoiro do Monte Victoria Lookout vese como siluetas  admirando o mencer do satéllite máis grande da Terra. Ver a saída da Lúa non é dificil: acontece cada día, aínda que só a metade das veces pola noite. Cada día a Lúa sae uns quince minutos máis tarde que o día anterior, coa Lúa Chea saíndo sempre ó solpor. Este sábado, 16 de outubro, é a Noite Internacional de Observación da Lúa, onde poderás observar a Lúa en cuarto crecente xunto con outros entusiastas lunares.

Categorías
Uncategorized

50 anos luz a 51 Pegasi

Créditos da imaxe e Copyright: Josselin Desmars

Explicación: Hai só 50 anos luz a 51 Pegasi. A posición da estrela está indicada nesta instantánea de agosto, tomada nunha bretomosa noite coa maioría das estrelas visibles sobre a cúpula do Observatoire de Haute-Provence, en Francia. Fai vinteseis anos, en outubro de 1995, os astrónomos Michel Mayor e Didier Queloz anunciaron un profundo achádego feito no observatorio. Empregando un preciso espectrógrafo detectaron un planeta orbitando 51 Peg, o primeiro exoplaneta coñecido orbitando unha estrela coma o Sol. Mayor e Queloz empregaron o espectrógrafo para mediar os cambios na velocidade radial da estrela, un bamboleo regular causado polo tirón gravitacional do planeta en órbita. Nomeado 51 Pegasi b, determinouse que o planeta tiña unha masa polo menos da metade de Xúpiter e un periodo orbital de 4,2 días, polo que estaba moito mais preto da súa estrela nai que Mercurio do Sol. O seu descubrimento foi rápidamente confirmado e Mayor e Queloz foron galardoados como Premio Nobel en Física en 2019. Agora recoñecido coma o prototipo para a clase de exoplanetas coñecidos coma Xúpiter quentes, 51 Pegasi b foi formalmente chamado Dimidium, o termo latín para a metade, en 2015. Dende o seu descubrimento, atopáronse mais de 4.000 exoplanetas.