Categorías
Uncategorized

Chorros dende a Inusual Galaxia Centaurus A

Créditos da imaxe: ESO/WFI (visible); MPIfR/ESO/APEX/A. Weiss et al. (microondas); NASA/CXC/CfA/R. Kraft et al. (Raios X)

Explicación: Os chorros que emanan de Centaurus A teñen máis de un millón de anos luz de lonxitude. Estes chorros de fluxo de plasma, expelidos por un buraco negro xigante no centro desta galaxia espiral, alumean esta imaxe composta de Cen A. Non se coñece con exactitude cómo o buraco negro central expulsa a materia infiltrada. Non obstante, despois de despexar a galaxia, os chorros inxectan grandes burbullas de radio que probablemente brillen millóns de anos. Se son enerxizadas por unha nube de gas que está a pasar, as burbullas poden incluso volver a iluminar de novo despois de miles de millóns de anos. A sinal de raios X está representada na imaxe composta destacada en azul, mentres que a sinal de microondas está coloreada en naranxa. A base do chorro na sinal de radio amosa detalles do máis interno en termos de anos luz do chorro central.

Categorías
Uncategorized

As montañas de NGC 2174

Créditos da imaxe: NASAESAHubble Heritage Team (STScI/AURA)

Explicación: Esta fantástica paisaxe celeste atópase preto do límite de NGC 2174 unha rexión de formación de estrelas a uns 6.400 anos luz de distancia na constelación rica e nebulosas de Orión. Está a carón de montañosas nubes de gas e po esculpidas polos ventos e a radiación das estrelas recén nacidas da rexión, que agora se atopan esparexadas en cúmulos estelares abertos embebidos arredor do centro de NGC 2174, por fora da parte superior da imaxe. Aínda que a formación de estrelas continúa dentro desas poirentas nubes cósmicas probablemente serán dispersadas dentro duns poucos millóns de anos polas enerxéticas estrelas recén nacidas. Rexistrada en lonxitude de onda infravermella polo Telescopio Espacial Hubble no ano 2014, a escea interestelar abrangue uns 6 anos luz. Programado para o seu lanzamento en 2021, o Telescopio Espacial James Webb está optimizado para a exploración do Universo en lonxitudes de onda infravermellas.

Categorías
Uncategorized

Unha constelación histórica brasileira

Créditos da imaxe e Copyright: Rodrigo Guerra

Explicación: O ceo nocturno está cheo de historias. Culturas ó longo da historia proxectaron algunhas das súas máis duradeiras lendas nas estrelas. Xeracións de persoas ven estas constelacións estelares, escoitan historias asociadas e transmítenas á seguinte xeración. Destacada aquí está quizáis a constelación menos familiar do Home Vello, longo tempo coñecida polos pobos Tupi, nativos das rexións de América do Sur coñecidas agora coma Brasil. O Home Vello, en linguaxe máis moderna, pode estar composta polo cúmulo estelar das Hyades como a súa cabeza e o cinturón de Orión como parte dunha perna. O folclore tupí conta que a outra perna foi amputada pola súa esposa infeliz, causando que rematara nunha estrela laranxa coñecida coma Betelgeuse. O cúmulo estelar das Pleiades, no extremo esquerdo, pode ser interpretado coma unha pluma da cabeza. Na imaxe destacada, o coxo Home Vello está reflexado nunha persoa que posa no primeiro plano. O folclore do ceo nocturno é importante por moitas razóns, incluido que rexistra a herdanza cultural e documenta a universalidade da intelixencia e imaxinación humana.

Categorías
Uncategorized

O cúmulo estelar R136 estoura

Créditos da imaxe: NASAESA, & F. Paresce (INAF-IASF), R. O’Connell (U. Virginia) et al.

Explicación: No centro da cercana rexión de formación de estrelas atópase un enorme cúmulo que contén algunha das estrelas máis grandes, quentes e masivas coñecidas. Estas estrelas, coñecidas colectivamente coma cúmulo estelar R136, parte da Nebulosa da Tarántula, capturáronse na imaxe destacada en luz visible en 2009 a través do Telescopio Espacial Hubble. As nubes de gas e po na Nebulosa da Tarántula, foron esculpidas en formas alongadas por poderosos ventos e radiacións ultravioletas deses cúmulos de estrelas quentes. A Nebulosa da Tarantula atópase no interior dunha galaxia veciña coñecida coma a Gran Nube de Magallanes e está a uns 170.000 anos luz de distancia.

Categorías
Uncategorized

A Pequena Nube de Magallanes

Créditos da imaxe e Copyright: José Mtanous

Explicación: Qué é a Pequena Nube de Magallanes? Pois resultou ser una galaxia. A xente que se preguntou acerca deste pequeno parche borroso nos ceos do Sur incluiu ó navegante portugués Fernando de Magallanes e á súa tripulación, que estudaron durante moito tempo o descoñecido ceo nocturno do sur durante a primeira circunnavegación do planeta Terra a principios de 1500. Como resultado, dúas maravillas celestiáis fácilmente visibles para os observadores do hemisferio sur coñécense agora na cultura occidental como as Nubulosas de Magallanes. Nos últimos 100 anos, os investigadores amosoran como estas nubes cósmicas son galaxias irregulares ananas, satélites da nosa máis grande espiral Galaxia Vía Láctea. A Pequena Nebulosa de Magallanes exténdese en realidade uns 15.000 anos luz e contén varios centos de millóns de estrelas. A uns 210.000 anos luz de distancia, na constelación do Tucán (Tucana), está máis lonxe que outras galaxias satélite da Vía Láctea coñecidas, incluindo a galaxia anana de Saxitario e a Gran Nube de Magallanes. Esta nítida imaxe tamén inclúe na dereita do primeiro plano o cúmulo globular estelar 47 Tucanae