Categorías
Uncategorized

GW Orionis: un sistema estelar con aneis inclinados

Créditos da animación: ESOU. ExeterS. Kraus et al.L. Calçada

Explicación: O sistema estelar triplo GW Orionis parece demostrar que os planetas poden formarse e orbitar en múltiples planos. Pola contra, todos os planetas e lúas do noso Sistema Solar orbitan case no mesmo plano. O pintoresco sistema ten tres estrelas prominentes, un disco deformado e aneis inclinados interiores de gas e area. A animación caracteriza ao sistema GW Ori a partir de observacións cos telescopios VLT e ALMA en Chile. A primeira parte do vídeo mostra unha gran vista de todo o sistema desde unha órbita distante, mentres que a segunda secuencia lévache dentro dos aneis inclinados ata precisar as tres estrelas centrais en co-órbita. As simulacións por ordenador indican que múltiples estrelas en sistemas como GW Ori poderían deformar e romper os discos en aneis non aliñados, formadores de exoplanetas.

Categorías
Uncategorized

Filamentos do bucle de Cygnus

Créditos da imaxe: ESA/Hubble & NASAW. Blair. Agradecementos: Leo Shatz

Explicación: Que hai no bordo dunha supernova en expansión? De aparencia sutil e delicada, estas cintas de gas interestelar axitado forman parte dunha onda expansiva no bordo en expansión dunha violenta explosión estelar, que os humanos do final da Idade de Pedra puideron ter visto con facilidade, hai uns 20.000 anos. A imaxe, rexistrada polo telescopio espacial Hubble, é un achegamento ao bordo exterior do resto da supernova coñecida como o bucle de Cygnus ou nebulosa do Veo. A fronte de choque filamentoso móvese cara á parte superior do cadro a uns 170 quilómetros por segundo, mentres brilla pola luz emitida dos átomos de gas de hidróxeno excitados. As distancias ás estrelas que se pensa que interactúan co bucle de Cygnus foron atopadas recentemente pola misión Gaia a uns 2400 anos luz de distancia. Todo o bucle de Cygnus abarca seis lúas cheas no ceo, que se corresponden cuns 130 anos luz, e pódense ver partes cun pequeno telescopio dirixido á constelación do Cisne ( Cygnus).

Categorías
Uncategorized

O equinoccio no ceo

Créditos da imaxe e copyrightLuca Vanzella

Explicación: O Sol ponse na mesma dirección todos os días? Non, a dirección da posta do sol depende da época do ano. Aínda que o Sol sempre se pon aproximadamente cara ao oeste, nun equinoccio como o de hoxe o Sol ponse directamente no oeste. Despois do equinoccio de setembro, o Sol poñerase cada vez máis cara ao suroeste, alcanzando o máximo de desprazamento no solsticio de decembro. Antes do equinoccio de setembro, o Sol púxose cara ao noroeste, alcanzando o máximo desprazamento no solsticio de xuño. A imaxe recollida en formato time-lapse mostra sete bandas do Sol poñéndose o mesmo día cada mes desde decembro de 2019 ata xuño de 2020. Estas secuencias de imaxes tomáronse desde Alberta, Canadá —moi ao norte do ecuador da Terra— e mostran a cidade de Edmonton en primeiro plano. A banda media mostra o Sol poñéndose durante o último equinoccio —en marzo—. Desde esta localización, o Sol poñerase ao longo desta mesma banda do equinoccio de novo hoxe.

Categorías
Uncategorized

Amencer Omega

Créditos da imaxe e copyrightJuan Antonio Sendra

Explicación: capturar este amencer requiriu de sorte e tempo. En primeiro lugar, precisábase unha boa sincronización para capturar un veleiro que cruzase xusto diante dun Sol nacente. Ademais, por unha afortunada coincidencia, o propio Sol de fondo semella raro —parece a letra do alfabeto grego Omega (Ω)—. En realidade, o Sol continúa a ser circular -—a ilusión Omega creouse pola refracción da luz solar a través do aire morno xusto por enriba da auga—. Desde un punto de vista óptico, os pes da Omega maiúscula son en realidade unha imaxe invertida da rexión do Sol que está xusto enriba. Aínda que relativamente raros, os efectos ópticos causados pola atmosfera terrestre poden facer que obxectos distantes preto do horizonte -—incluíndo o Sol e a  Lúa— semellen bastante extraordinarios. Esta imaxe de exposición única tomouse no Mar Mediterráneo hai case dúas semanas preto de ValenciaEspaña.

Categorías
Uncategorized

Exección de grava desde o asteroide Bennu

Créditos da imaxe: NASA‘s GSFCU. ArizonaOSIRIS-REx Lockheed Martin

Explicación: Por que o asteroide Bennu expulsa grava ao espazo?Ninguén está seguro. O descubrimento, que tivo lugar durante a visita ao asteroide da nave espacial OSIRIS- REx da NASA, foi unha sorpresa. As principais hipóteses da exección inclúen impactos de meteoroides que viran ao redor do Sol; fracturas térmicas súbitas de estruturas internas; e a liberación repentina dun chorro de vapor de auga. A composición con dúas imaxes mostra un evento de exección que ocorreu a principios de 2019, cunha exección vista á dereita que reflexa a luz do Sol. Os datos e as simulacións amosan que a grava máis grande normalmente cae de volta no asteroide xiratorio de 500 metros de diámetro; mentres que rocas máis pequenas saltan e permanecen temporalmente ao redor da superficie; e as rocas máis pequenas de todas escapan completamente á baixa gravidade do asteroide, con forma de diamante, próximo á Terra. Pensábase que os chorros e os eventos de exección de superficie eran propios de cometas, responsables das súas comas, colas e máis tarde das choivas de meteoritos na Terra. A OSIRIS-REx chegou ao 101955 Bennu a finais de 2018, e está previsto que aterre para recoller unha mostra da súa superficie en outubro de 2020. Se todo vai ben, esta mostra estará de volta na Terra para unha análise detallada durante o 2023. En parte, Bennu foi elixido como destino para OSIRIS- REx porque a súa superficie amosa potencial para desvelar compostos orgánicos dos primeiros días do noso Sistema Solar, compostos que poderían ser os cimentos da vida na Terra.