Categorías
Uncategorized

Dentro na Nebulosa da Flama

Créditos da imaxe: NASAJPL-CaltechIPAC Infrared Science Archive – Procesado: Amal Biju

Explicación: A Nebulosa da Flama destaca nas imaxes ópticas das polvoirentas e aborrotadas rexións de formación de estrelas cara o cinturón de Orión e a estrela máis o leste do cinturón, Alnitak, a só 1.400 anos luz de distancia. Alnitak é a estrela máis brillante no extremo dereito desta imaxe infravermella do Telescopio Espacial Spitze. A uns 15 anos luz de distancia, a vista infravermella lévanos ó interior do gas brillante da nebulosa e ás nubes de po que a oscurecen. Revela moitas estrelas do cúmulo NGC 2024, de recente formación, concentradas preto do centro. As estrelas de NGC 2024 teñen entre 200.000 e 1.5 millóns de anos. De feito, os datos indican que as estrelas mais xoves están concentradas preto do centro do cúmulo da Nebulosa da Flama. Esto é o contrario dos modelos máis simples de formacion de estrelas para unha gardería estelar que predicen que formación de estrelas comeza no centro máis denso do núcleo da nube molecular. O resultado require un modelo máis complexo para a formación de estrelas dentro da Nebulosa da Flama.

Categorías
Uncategorized

O mundo dobremente deformado dos buracos negros binarios

Créditos da Visualización Científica: NASAGoddard Space Flight Center, Jeremy Schnittman and Brian P. Powell – Texto: Francis Reddy

Explicación: Os raios de luz dos discos de acreción que rodean a un par de buracos negros supermasivos orbitándose fanse camiño a través do espazo-tempo deformado producido pola gravidade extrema neste fabulosa visualización por ordenador. A os discos de acreción simulados deuselles diferentes esquemas de falsa cor, vermello para o disco que rodea o buraco negro cunha masa de 200 millóns de Soles e azul para o disco que rodea o buraco negro de 100 millóns de soles. Isto fai máis sinxelo o seguimento das fontes de luz, pero a escolla tamén reflicte a realidade. O gas máis quente emite unha luz máis cercana ó azul do fin do espectro e o material que orbita arredor dos buracos negros máis pequenos experimenta efectos gravitacionais máis fortes que producen temperaturas máis altas. Con todo, para estas masas, ambos discos de acreción, deberían realmente emitir a maioría das súas luces en ultravioleta. As imaxes secundarias distorsionadas do buraco negro azul, que amosan a vista do buraco negro vermello do seu compañeiro, poden atoparse dentro da lea do disco vermello deformado pola gravidade do buraco negro azul en primeiro plano. Posto que estamos a ver a vista do vermello sobre o azul ó mesmo tempo que vemos a azul directamente, as imaxes permítennos ver ambos lados do azul ó mesmo tempo. A luz vermella e azul orixinadas en ámbolos dous buracos negros poden verse no anel de luz máis interno, chamado anel de fotóns, preto do seu horizonte de eventos. Os astrónomos esperan nun futuro non moi lonxano ser quen de detectar as ondas gravitacionais, ondulacións no espacio-tempo, que se producen cando dous buracos negros supermasivos nun sistema moi semellante o que representa nesta simulación por ordenador, orbítanse en espiral e se fusionan.

Categorías
Uncategorized

A galaxia, o chorro e o famoso buraco negro

Créditos da imaxe: NASAJPL-CaltechEvent Horizon Telescope Collaboration

Explicación: a brillante galaxia elíptica Messier 87 (M87) é o fogar do buraco negro supermasivo fotografado dende a Terra polo Event Horizon Telescope (Telescopio do Horizonte de Sucesos) na primeira imaxe realizada dun buraco negro. No cúmulo galáctico de Virgo a uns 55 millóns de anos luz, M87 é unha gran galaxia visible en tons azulados nesta imaxe no infravermello realizada polo telescopio espacial Spitzer. Aínda que M87 amósase sen detalles destacados e semella unha nube, a imaxe de Spitzer tamén captura detalles dos chorros relativistas que xorden dende a rexión central da galaxia. Amosados na imaxe insertada arriba á dereita, os chorros espállanse por miles de anos luz. O chorro máis brillante á dereita aproxímase á nosa liña de visión. No lado oposto, o choque xerado polo outro chorro non visible ilumina un feble arco de materia. A imaxe insertada abaixo á dereita trátase da histórica imaxe do buraco negro amosada aquí en contexto no centro da galaxia xigante xunto aos chorros relativistas. Imposible de resolver para Spitzer, o buraco negro supermasivo atópase rodeado de material caendo que proporciona a inmensa enerxía que impulsa os chorros relativistas dende o centro activo de M87.

Categorías
Uncategorized

A onda de choque da supernova da Nebulosa do lapis

Crédito da imaxe e Copyright: Greg Turgeon e Utkarsh Mishra

Explicación: esta onda de choque de supernova avanza a través do espacio interestelar a un 500 000 quilómetros por hora. Preto do centro e movéndose cara arriba nesta nítida composición en cor, os brillantes, finos e trenzados filamentos son en realidade longos rizos sobre unha lámina cósmica de gas brillante. Catalogada como NGC 2736, a súa apariencia elongada suxire o seu nome popular, a Nebulosa do Lapis. A Nebulosa do Lapis só abrangue uns 5 anos luz a atópase a uns 800 anos luz de distancia, pero representa só unha pequena parte do remanente de supernova Vela. O propio remanente Vela abrangue uns 100 anos luz de diámetro, unha nube de cascallos provintes dunha estrela que estoupou fai uns 11 000 anos. Inicialmente, a onda de choque movíase a millóns de quilómetros por hora pero ralentizouse considerablemente barrendo o material interestelar de arredor. Na imaxe de banda estreita e campo amplo amosada, as cores vermellas e azuis trazan principalmente os brillos característicos dos átomos de hidróxeno e osíxeno ionizados.

Categorías
Uncategorized

A oscilación confirmada do muón segue sen explicación

Crédito da imaxe: Fermi National Accelerator LaboratoryFotografía: Reidar Hahn

Explicación: canto de rápido oscilan as particulas elementais? Unha sorprendente resposta a esta aparentemente inocente pregunta atopouse no Brookhaven National Laboratory en Nova York, EUA en 2001 e indicou que o Modelo Estándar da Física de Partículas adoptado amplamente podería estar incompleto. En particular, a oscilación do muón, unha partícula semellante a un electrón pesado, estudouse moi detidamente nunha serie de experimentos coñecidos coma g-2 (gue menos dous). Os resultados de Brookhaven impulsaron a outros experimentos por todo o mundo para confirmalo e presionou aos físicos teóricos para comprendelo mellor. A semana pasada informouse que o experimento con maior sensibilidade sobre a oscilación do muón xamáis realizado, levado a cabo no Fermi National Accelerator Laboratory (Fermilab) en Illinois amosado nesta imaxe, concorda co resultado de Brookhaven. A inesperada velocidade de oscilación pode indicar a presencia continuada dun mar de partículas virtuais non coñecidas. Alternativamente, pode indicar que existe un problema nas complexas prediccións dos cálculos teóricos. Experimentos futuros no Fermilab g-2 incrementarán a precisión da medida e posiblemente a diferencia estadística entre o universo que medimos e o universo que entendemos.