Categorías
Uncategorized

A nebulosa da Hélice desde CFHT

Créditos da imaxe e copyrightCFHTCoelumMegaCamJ.-C. Cuillandre (CFHT) & G. A. Anselmi (Coelum)

Explicación: O noso Sol verase así algún día? A nebulosa da Hélice é un dos exemplos máis brillantes e próximos dunha nebulosa planetaria, unha nube de gas que se crea ao final da vida dunha estrela parecida ao Sol. Os gases externos da estrela expulsados ao espazo aparecen, desde o noso punto de vista, coma se mirásemos desde abaixo dunha hélice. O resto do núcleo estelar central, destinado a converterse nunha estrela anana branca, brilla cunha luz tan enerxética que fai que o gas previamente expulsado sexa fluorescente. A nebulosa da Hélice, á que se lle deu a designación técnica de NGC 7293, atópase a uns 700 anos-luz de distancia cara á constelación do portador de auga (Augadeiro) e esténdese uns 2,5 anos-luz. A imaxe foi tomada co Telescopio Canadense-Francés-Hawaiano (CFHT) situado na cima dun volcán inactivo en Hawai, Estados Unidos. Un primeiro plano do bordo interior da nebulosa da Hélice mostra complexos nós de gas de orixe descoñecida.

Categorías
Uncategorized

Unha vista de Xúpiter desde Juno

Créditos da imaxe: NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS
Procesamento e licenzaKevin M. Gill

Explicación: Por que hai coloridas bandas de nubes que rodean a Xúpiter? A capa atmosférica superior de Xúpiter está dividida en zonas claras e cintos escuros que rodean o planeta xigante. Son os fortes ventos horizontais, que superan os 300 quilómetros por hora, os que fan que as zonas se estendan por todo o planeta. O que causa estes fortes ventos segue sendo un tema de investigación. Crese que as bandas zonais, repletas de gas ascendente, inclúen nubes relativamente opacas de amoníaco e auga que bloquean a luz dos niveis atmosféricos máis baixos e escuros. Unha zona de cor clara móstrase con gran detalle na imaxe, tomada pola nave espacial robótica Juno no 2017. A atmosfera de Xúpiter é maiormente clara e incolora de hidróxeno e helio, gases que non se cre que contribúan ás cores douradas e marróns. Os compostos que crean estas cores son outro tema activo de investigación, pero tense a hipótese de que se trata de pequenas cantidades de xofre e carbono alterados pola luz solar. Fixéronse moitos descubrimentos a partir dos datos de Juno, incluíndo que a auga supón un inexplicable 0,25 por cento das moléculas de nubes de nivel superior preto do ecuador de Xúpiter, un achado importante non só para a comprensión das correntes xovianas, senón para a historia da auga en todo o Sistema Solar.

Categorías
Uncategorized

A nube molecular escura Barnard 68

Créditos da imaxe: Equipo FORS8.2-metros VLT AntuESO

Explicación:  A onde foron todas as estrelas? O que se soía considerar un buraco no ceo é agora coñecido polos astrónomos como unha escura nube molecular. Aquí, a alta concentración de po e gas molecular prácticamente absorbe a totalidade da luz visible emitida polo fondo de estrelas. Os misteriosos arredores escuros axudan a facer dos interiores das nubes moleculares algúns dos máis frios e máis aíllados lugares no universo. Unha das máis notables destas escuras nebulosas de absorción é unha nube hacia a constelación do Serpentario (Ofiuco) coñecida coma Barnard 68, representada aquí. Que non haxa estrelas visibles no centro indica que Barnard 68 está relativamente preto, con medicións que a sitúan a uns 500 anos luz de distancia e cun medio ano luz de anchura. Non é ben coñecido como se forman exactamente as nubes moleculares coma Barnard 68, pero sábese que estas nubes son en sí mesmas lugares probables para a formación de novas estrelas. De feito, atopouse que a mesma Barnard 68 é probable que colapse e forme un novo sistema estelar. É posible ollar a través da nube en luz infravermella.

Categorías
Uncategorized

Marte e Meteoro sobre a Montaña Nevada do Dragón de Xade

Créditos da imaxe & Copyright: Jeff Dai (TWAN)

Explicación: Un brillante e amarelento faro celestial, Marte aínda abraia na noite. Ollando entre as nubes o planeta errante xuntouse brevemente co escintileo dun meteoro nesta noite de lúa nova do 18 de Novembro. A imaxe de toma única tomouse mentres a Terra barría o po do cometa periódico Temple-Tuttle durnate a anual chuvia de meteoros das Leónidas. A vista dun escarpado horizonte olla ó longo da cordilleira de Yulong na provincia de Yunnan, ó suroeste de China. A Montaña Nevada de Yulong (Dragón de Xade) atópase baixo as nubes e máis aló do fin da liña do meteoro.

Categorías
Uncategorized

Mapa Global: Marte en Oposición

Créditos da imaxe e Copyright: F. Colas / J.L. Dauvergne / G. Dovillaire / T. Legault /
G. Blanchard / B. Gaillard / D. Baratoux / A, Klotz / S2P / IMCCE / OMP / Imagine Optic

Explicación: Este pode que sexa o mellor mapa global de Marte feito cun telescopio ubicado no planeta Terra. Os datos da imaxe foron capturados por un equipo de observadores ó longo de seis longas noites no observatorio da cima do Pic du Midi entre o 8 de outubro e o 1 de novembro, cando a cuarta rocha dende o Sol non se afastara aínda da súa oposición do ano 2020 e da súa aparición máis grande e máis brillante no ceo do planeta Terra. O gran telescopio empregado, 1 metro de diámetro cunha distancia focal de 17 metros, foi tamén empregado como apoio nas misións Apollo da NASA. Despois dunhas 30 horas de procesado, os datos foron combinados para producir esta notablemente nítida vista da surperficie marciana extendéndose ata uns 45 grados de latitude norte. Os datos da imaxe tamén se mapearon para xerar sendas vistas sobre unha esfera xiratoria e un estéreo xiratorio. Os siareiros de Marte poden fácilmente escoller as súas marcas favoritas sobre o Planeta Vermello  visualizando unha versión etiquetada deste mapa global de Marte.