Categorías
Uncategorized

SS 433: estrela binaria microquásar

Créditos da animación: DESYScience Communication Lab

Explicación: o SS 433 é un dos sistemas estelares máis exóticos que coñecemos. O seu nome pouco rechamante provén da súa inclusión nun catálogo de estrelas da Vía Láctea, que emiten unha radiación característica de hidróxeno atómico. O seu extraordinario comportamento débese a un obxecto compacto, un buraco negro ou unha estrela de neutróns, que produciu un disco de acreción con chorros. Debido a que o disco e os chorros do SS 433 parécense aos que rodean aos buracos negros supermasivos dos centros de galaxias distantes, SS 433 considérase un microquásar. Como se ilustra na animación baseada en datos de observación, unha estrela masiva, quente e normal orbita o obxecto compacto. Ao comezar a animación, aparece material arrincado gravitacionalmente da estrela normal, e caendo nun disco de acreción. A estrela central tamén lanza chorros de gas ionizado en direccións opostas —cada un deles a un cuarto da velocidade da luz—. A animación entón desprégase para mostrar unha vista superior dos chorros en precesión producindo unha espiral en expansión. Desde distancias aínda maiores, os chorros que se disipan visualízanse preto do corazón do resto da supernova W50. Hai dous anos, o SS 433 foi atopado inesperadamente polo conxunto de detectores de HAWC en México, ao emitir raios gamma de enerxía excepcionalmente alta (rango TeV). As sorpresas continúan, xa que unha recente análise de datos arquivados tomados polo satélite Fermi da NASA atopou unha fonte de raios gamma —separada das estrelas centrais como se mostra— que pulsa nos raios gamma cun período de 162 días —o mesmo que o período de precesión do SS 433— por razóns aínda descoñecidas.